Лукулл отступил совсем по другим причинам и если на то уж пошло, то Митридат сыграл в этом свою роль.
Сильное сопротивление армян не в счет, лишенное своего царства действия Митрдата, который вышел в тыл Лукулла с войсками того же Тиграна... внезапно в счет?
Цитата:
Ни одно из описаний этого сражения не дает нам права считать его разгромным для римлян.
Учите матчасть -
Кассий Дион,2 кн. 36, гл. 4-5:
“Поход свой Лукулл предпринял в середине лета того же года (так как наступать весною на неприятельскую страну было невозможно из-за холодов) и разорил известные части страны, чтобы заставить варваров оказать сопротивление и вступить с ним в войну. Когда же они вовсе не двинулись с места, то он сам пошел на них.
Во время этого наступления неприятельская конница сильно потеснила римскую, но никто из них не вступал в рукопашный бой с пехотинцами, а, наоборот, они тотчас же отступали каждый раз, как только Лукулл в помощь своим всадникам высылал щитоносцев. Несмотря на это, враги не понесли никакого ущерба и, поворачиваясь, стреляли из луков в преследовавших их врагов, многих тут же убивали, многим же наносили ранения. Раны были тяжелые и с трудом поддавались лечению, так как стрелы были с двумя концами, причем оба эти конца примыкали друг к другу таким образом, что причиняли быструю смерть как в том случае, если они оставались в ране, так и в том случае, если их извлекали. Происходило же это от того, что второй железный конец стрелы, который никак нельзя было вынуть, оставался в теле".
Это Вам Карры за 15 лет до этого и лишь счастье Лукулла, или его ум, что он решил отступить, пряму из ворот Арташата.
Ну, Митридата Вы напрасно принизили, и никакого разгрома там нет. Армяне избегали ближнего боя, так как после тумаков полученных у Тигранокерта хорошо знали, что им с римлянами не совладать.
В указанный период армия Рима составляло ок. 600.000 человек, 200.000 человек было на востоке и ок.150.000 приняло участие в походе Лукулла. После неудачной битвы у Тигранокерта армия Тиграна составляло максимум 100.000 человек, при том римская армия была более универсальной. С этой точки зрения думаю стратегия была выбрана верна, что в итоге привела к отступлению Лукулла.
Что касается Митрдата - к времени похода Лукулла он уже был царем без царства и всецело зависел от военных поставок Тиграна. Свое царство-то он отбил с помощью армян,ч то уж говорить.
В указанный период армия Рима составляло ок. 600.000 человек, 200.000 человек было на востоке и ок.150.000 приняло участие в походе Лукулла. После неудачной битвы у Тигранокерта армия Тиграна составляло максимум 100.000 человек, при том римская армия была более универсальной. С этой точки зрения думаю стратегия была выбрана верна, что в итоге привела к отступлению Лукулла.
Что касается Митрдата - к времени похода Лукулла он уже был царем без царства и всецело зависел от военных поставок Тиграна. Свое царство-то он отбил с помощью армян,ч то уж говорить.
Факт что разгрома то и не было. Армяне опасались вступать в ближний бой с Римом.
А кто говорил, что изюминка именно в "ближнем бою", важен разгром - потомку селджуков мне это ли говорить?! Тигран создал условия, путем активной обороны и стратегических маневров, заставить Лукулла отступить, при том Лукулл в общем еще сохранял численный перевес.
А кто говорил, что изюминка именно в "ближнем бою", важен разгром - потомку селджуков мне это ли говорить?! Тигран создал условия, путем активной обороны и стратегических маневров, заставить Лукулла отступить, при том Лукулл в общем еще сохранял численный перевес.
Ни одно сражение не заканчивалось обстрелом. В конце всегда следовал таранный удар. На что катафрактам тяжелые доспехи и копья?
«Լուկուլլոսը շարժվում էր դեպի այդ քաղաքը և Տիգրանը չէր կարող այս հանդուրժել: Նա իր զորքերով արշավեց և չորրորդ օրը բանակեց հռոմեացիների մոտ, որոնցից իրեն բաժանում էր Արսանիաս գետը: Արտաշատ գնալու ճանապարհին հռոմեացիներն անհրաժեշտաբար պետք է անցնեին այդ գետը: Լուկուլլոսը զոհ մատուցեց աստվածներին, ասես հաղթանակն արդեն տարել էր, և սկսեց իր զորքն անցկացնել մյուս ափը։ Նա առջևում դասավորելով 12 կահորտները, իսկ մնացյալ զորքը թողեց հետևում, որպեսզի թշնամին չհարվածի թիկունքից: Նրանց դեմ կանգնած էին թշնամու մեծաթիվ հեծելազորը և ընտիր զորքեր, իսկ առաջին շարքերում գտնվում էին հեծյալ աղեղնավոր մարդերը ու նիզակակիր իբերները, որոնց, բոլոր օտարականներից ամենաշատը, Տիգրանը վստահում էր իբրև առանձնապես մարտունակների: Սրանք, սակայն, ոչ մի սխրանք չկատարեցին, այլ, հռոմեական հեծելազորի հետ մի փոքր ընդհարվելուց հետո չդիմացան հետևակի հարձակմանը և ցրվեցին այս ու այն կողմ: Հռոմեական հեծյալները, նրանց հալածելով, նույնպես ցրվեցին տարբեր կողմեր: Այդ պահին երևաց Տիգրանի հեծելազորը: Լուկուլլոսը, տեսնելով ձիավորների շքեղությունն և բազմությունը, վախեցավ ու հրամայեց իր հեծյալներին դադարեցնել հետապնդումը: Դրանից հետո նա ինքն առաջինը հարվածեց ատրոպատենացիներին, որոնց լավագույն ուժերը գտնվում էին հենց իր դիմաց։ Արդյունքում՝ նա նրանց հենց սկզբից այնպիսի սարսափ պատճառեց, որ նրանք փախուստի դիմեցին՝ դեռևս ձեռնամարտի չբռնված: Այդ ճակատամարտում Լուկուլլոսի դեմ մասնակցած երեք թագավորներից առավել խայտառակ փախչողը Միհրդատ Պոնտացին (Պոնտոսի թագավորության արքա Միհրդատ VI Եվպատորը – Մ.Հ.) եղավ, որը չդիմացավ անգամ հռոմեացիների ռազմական աղաղակներին: Հետապնդումը երկար տևեց և շարունակվեց ողջ գիշեր, քանի դեռ հռոմեացիները չհոգնեցին ոչ միայն սպանելուց, այլև՝ գերիներ վերցնելուց և ավար հավաքելուց: Լիվիոսը պատմում է, որ եթե առաջին ճակատամարտում թշնամու կորուստն ավելի մեծ էր, ապա այս կռվում սպանվել և գերի էին ընկել առավել անվանի մարդիկ» (Պլուտարքոս «Համեմատական կենսագրություններ», «Լուկուլլոս», գլուխ 31):
«Այս ընդհարման ժամանակ թշնամու հեծելազորը հռոմեացի հեծյալներին դժվար դրության մատնեց, իսկ հետևակի հետ էլ նրանցից ոչ մեկը ձեռնամարտի դուրս չեկավ: Իրոք, նրանք փախչում էին ամեն անգամ, երբ Լուկուլլոսի վահանակիրները օգնության էին հասնում հեծելազորին: Արդյունքում՝ թշնամիները որևէ վնաս չկրեցին, քանի որ նրանք, հետ դառնալով և հետապնդողներին նետահարելով, շատերին հենց տեղում սպանեցին, իսկ շատ շատերին էլ վիրավորեցին: Հարկ է նշել, որ վերքերը ծանր էին և դժվար բուժելի, քանզի նրանք գործածում էին երկծայր նետեր, որոնց ծայրերը այնպես էին իրար ագուցված, որ նետերը, թե մարմնի որևէ մասում մնալու և թե դուրս քաշվելու դեպքում, արագորեն սպանում էին, որովհետև երկաթյա ծայրերից մեկը, որը չէր ամրացված, մնում էր վերքի մեջ» (Դիոն Կասսիոս «Հռոմեական պատմություն», գիրք 36, գլուխ 5):
«/74/ (հեղինակը մեջբերում է անում Հրահատ III-ին ուղղված Միհրդատ VI Եվպատորի նամակից – Մ.Հ.)...: /75/ Հենց այդ ժամանակ էլ, ահա, բյութանիացիները մոտենում են Արածանի գետին...: Մարտն, ըստ էության, սկսեցին և ավարտեցին հեծյալ մարտի հնարքներով...: /76/ Դրա հետ միաժամանակ էլ նրանց բոլորի վրա, որոնք գցել էին ոգին, օգտվելով տեղանքի ազատությունից ավելի ու ավելի շատ կահորտներ էին նետվում, ընդ որում այնպիսի ոգևորությամբ, ինչը լինում է գործի բարեհաջող շրջադարձի պարագայում» (Սալյուստիոս «Պատմություն», գիրք 4, մաս 74-76):
«Գիրք 98. Լուկուլլոսը Տիգրանի հետ միասին ի վիճակի չի լինում հետապնդել Միհրդատին (Պոնտոսի թագավորության արքա Միհրդատ VI Եվպատորին – Մ.Հ.) և դրանով ավարտին հասցնել իր հաղթանակը` կասեցված ռազմիկների խռովության պատճառով, որոնք չէին ուզում ավելի առաջ գնալ, իսկ Վալերիայի լեգեոնն էլ, նույնիսկ ստանալով լրիվ աշխատավարձը, այնուհանդերձ լքեց Լուկուլլոսին» (Տիտոս Լիվիոս «Հռոմի պատմությունը քաղաքի հիմնադրումից սկսած», ցանկ):
