Арминия: Армения времен единого халифата...
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Всё таки я думаю что Арминий это Халифат Армения, а есть основание так не думать?
Мир всем
-
AncientHistorian
- Сообщения: 126
- Зарегистрирован: 21 май 2017, 00:07
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Lion, а это 775 год, верно?
«Арабы двинулись на Мушеха с двух сторон. Сначала выступил отряд арабских воинов Феодосиополя - 200 сильновооруженных воинов, но Мушех разбил их. Второе нападение на крепость Артагерс совершило арабское войско из Двина, состоявшее из 4.000 всадников под командованием военачальника Абу Наджиба. Оно направилось в долину Аракса, по «царской дороге», затем вошло в область Багреванд и остановилось в селе Багаван. Внезапно напав на превосходящие силы врага, отряд воинов Мушела нанес им решительное поражение. Мушел преследовал арабов до Аруча, истребил многих, в их числе был убит и сам Абу Наджиб.»
«Арабы двинулись на Мушеха с двух сторон. Сначала выступил отряд арабских воинов Феодосиополя - 200 сильновооруженных воинов, но Мушех разбил их. Второе нападение на крепость Артагерс совершило арабское войско из Двина, состоявшее из 4.000 всадников под командованием военачальника Абу Наджиба. Оно направилось в долину Аракса, по «царской дороге», затем вошло в область Багреванд и остановилось в селе Багаван. Внезапно напав на превосходящие силы врага, отряд воинов Мушела нанес им решительное поражение. Мушел преследовал арабов до Аруча, истребил многих, в их числе был убит и сам Абу Наджиб.»
-
AncientHistorian
- Сообщения: 126
- Зарегистрирован: 21 май 2017, 00:07
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Спасибо, принято
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Лион, кто такой Мушех, Мамииконян или Багратуни?
Мир всем
Re: Царство Ани: Слава венценосных Багратуни
Отсюда
812 գարուն – Շիրակի ճ-մ: Հայոց իշխան Աշոտ Քաջ Բագրատունու գլխավորած Բագրատունյաց գունդ (1.000 հեծյալ) անակնկալ հարձակումով ջախջախեց Արաբական խալիֆության դեմ ապստամբած և շրջակայքը ասպատակող Ջահաֆյանների բանակին (5.000): Հայերը կորցրին մոտ 200, թշնամին` 3.000 զինվոր:
«Сыновья же Сембата - Ашот и Шапух, поровну разделили между собою все отцовские владения. И так как Джахасп захватил часть Аршаруник и намеревался завладеть через жену свою всею страною, то Ашот и Шапух отняли ее у него; мало того — они перешли в Ширакский округ, нанесли поражение войску Измаильтянина, там находившемуся, и завладели Шираком, Ашоцком и Тайкской провинцией» (Вардан Аревелци, глава 41).
Весна 812 года. Вардан не уточняет датировку, а мне не помнится особый анализ по этой дате. Насколько помнится, если нужно, посмотрю в литературе, специалисты "плывут" с датировкой. Я за 812 прежде всего имея ввиду пассаж: "В это время возникли смуты между Израильтянами: Армения немного отдохнула и армянские князья начали усиливаться в своих владениях. Властитель Измаильтян отдал Ашоту, сыну Атр-Нерсеха, сына Васака, сына армянского князя Ашота, землю Иверийскую, которую он, по прибытии своем туда, подчинил себе" - имеется ввиду смута после смерти Харуна ар-Рашида (786-809) и борьба между его сыновьями. Именно это и позволило активизироваться Джаафидам. Там далее еще одна битва, в том же Шираке:
812 գարուն – Շիրակի ճ-մ: Ջահաֆյանների բանակը (2.000) փորձեց անակնկալ հարձակվել Հայոց իշխան Աշոտ Քաջ Բագրատունու գլխավորած Բագրատունյաց գնդի (մոտ 800 հեծյալ) վրա, սակայն վերջինս անցավ հուժկու հակահարձակման և փախուստի մատնեց թշնամուն, ընդ որում մարտի ընթացքում Աշոտը մենամարտեց հակառակորդի հրամանատարի հետ և թրի հզոր հարվածով սպանեց նրան: Հայերը կորցրին մոտ 100, թշնամին` 500 զինվոր:
«Он во всем следовал примеру предка своего, Сембата, сына Бюрата - владетеля Сембатавана - крепости в Сперском округе. Как-то раз неприятели окружили его, когда он молился. При виде этого он не прекратил своей беседы с Богом, но продолжал ее до конца. Потом вышел им на встречу, рассек на две части их начальника, по имени Липавон Абдаллах, и положил на месте пять сот человек» (Вардан Аревелци, глава 41).
И наконец тем же временем, весна 812, датируется Битва у реки Ксани другого Ашота, Ашота Атрнерсеховича Багратуни, который представлял Северную ветвь Багратуни, Северных Багратуни, и в это же время разбил перешедший в наступление армию Кахетинского хорепископства:
812 գարուն – Քսանի գետի ճ-մ (Քարթլիի և Կախեթիի սահմանում): Արտանուջի իշխան Աշոտ Ատրներսեհի Բագրատունու գլխավորած Արտանուջի իշխանության (մոտ 10.000) և Թեոդոսիոս II-ի գլխավորած Աբխազական թագավորության (մոտ 5.000) միացյալ բանակը հաղթեց Գրիգոր Դոնուրիի գլխավորած Կախեթիի քորեպիսկոպոսության ու Շուաբյանների էմիրության միացյալ բանակին (մոտ 20.000, այդ թվում ծանարներ, այլ լեռնականներ, արաբներ և պարսիկներ): Հայերը կորցրին մոտ 1.000, դաշնակիցը` մոտ 1.000, թշնամին` մոտ 5.000 զինվոր: Արդյունքում մինչև Քսանի գետը ձգվող Քարթլիի տարածքը, ինչպես նաև Գուգարքը ընկան Արտանուջի իշխանության գերիշխանության տակ:
"И по смерти Адарнасе господь умножил царство Ашота куропалата, распростершего свою власть над Картли (во всех) ее пределах. Маслама находился в ту пору в Греции и вернулся обессиленный и посрамленный. Тогда же греческий царь пожаловал Ашоту титул куропалата. Сарацины же были обессилены, а Ашот возвеличен. В Тбилиси не осталось никого из сарацин, кроме сына Али Шуаба. В Кахети мтаваром был Григол. В то же время выступил в поход Ашот куропалат, ему вспомоществовал царь абхазов Феодосии, отпрыск второго Леона, что был зятем Ашота куропалата. Явился Григол из Кахети. Поддержали Григола горцы цанары и тбилисский эмир. И сошлись на Ксани Ашот и Григол. Обратили в бегство Григола, мтавара Кахети, и овладели землями, коих отторг от Картли. Стал владетелем Ашот от Кларджети до Ксани." (Летопись Картли).
"А лета Христова 787 грузинского умер Джуаншер эриставтэристави. И отложился после него правитель Григол и захватил он Кахети и Кухети и Гардабани. Он же уничтожил имя Кухети и назвался правителем или корикозом Кахети. А в битве с Ашотом курадпалатом потерпел Григол поражение и осталась за Григолом восточная сторона от реки Ксани" (Вахушти Багратиони "История царства грузинского, Возникновение и жизнь Кахети и Эрети).
Об этом эпизоде знает так же и Вардан Аревелци:
"Куропалат Ашот господствовал над странами, лежащими от Кхарджа до Теп'хиса со включением горной страны" (Вардан Аревелци, глава 41).
Чтоб не путаться:
Ашот Смбатович Багратуни (806-826), известный так же как "Мясоед" (не держал пост и ел мясо в время поста) занимал должность "Князь армян", то есть должность высшего представительства армян, главу армян в Арминии. В условиях слабости Востикана Арминии Князь армян становился первой фигурой.
Ашот Атрнерсехович Багратуни (807-826), занимал должность "Эрисмтавар грузин", эквивалентно "Князь армян" у армян и означает "князь князей грузин", то есть первый среди князей. Главным был "Мясоед", но фактически оба Ашота успешно сотрудничали и в многом именно этим определили первенство Багратуни в Арминии, при том, держа в руках и титул "Эрисмтавара грузин", Багратуни имели юридическое и фактическое первенство так же и в Центральной Грузии, соперничая с Абхазским царством на Западе Грузии и с Кахетинским хорепископством на ее восточной части.
Их общим предком был знаменитый Князь армян Ашот "Слепой" Багратни (726-748).
"Мясоед" был внуком "Слепого" и сыном очередного Князя армян Смбата (761-775), который погиб в трагической Битве у Ардзн 24.04.775 года.
Атрнерсехович же был сыном внука "Слепого". Его отцом был Васак, который выжил в Битве у Ардзн 24.04.775 года, но к 782 году ему уже не было в живых и свое наследство он передал сыну, Атрнерсеху (782-807), который основал Второе поколение Северных Багратуни и сильное княжество Артанудж. Вот именно этот Атрнересх и был отцом Эрисмтавара грузин Ашота. То есть "Мясоед" в поколениях "соответствовал" Атрнерсеху, а не эрисмтавару Ашоту, которому соответствовал уже сын "Мясоеда", Князь армян Баграт (826-851).
Цитата:
1. У Вардана Великого отрывок ниже относится к каком году (битва в Шираке с Джахаспом):
«После великого сражения, (данного Армянами Аравитянам под предводительством Мушеха и Сембата) уцелели только следующие: оба сына Сембата, сына Ашота — Ашот и Шапух; брат Самуила — Шапух; четыре дочери Мушеха и два сына, из которых старший назывался Шапухом, которые ушли в Васпураканскую землю, где оба были убиты Мехружаном Артцруни за то, что будто бы их отец был причиною великого бедствия, (постигшего Армению). Одна из сестер их вышла замуж за какого-то Измаильтянина, по имени Джахасп, в [98] надежде найти в нем защитника. Сыновья же Сембата — Ашот и Шапух, поровну разделили между собою все отцовские владения. И так как Джахасп захватил часть Аршаруник' 371 и намеревался завладеть через жену свою всею страною, то Ашот и Шапух отняли ее у него; мало того — они перешли в Ширакский округ, нанесли поражение войску Измаильтянина, там находившемуся, и завладели Шираком, Ашоцк'ом и Тайк'ской провинцией.»
«После великого сражения, (данного Армянами Аравитянам под предводительством Мушеха и Сембата) уцелели только следующие: оба сына Сембата, сына Ашота — Ашот и Шапух; брат Самуила — Шапух; четыре дочери Мушеха и два сына, из которых старший назывался Шапухом, которые ушли в Васпураканскую землю, где оба были убиты Мехружаном Артцруни за то, что будто бы их отец был причиною великого бедствия, (постигшего Армению). Одна из сестер их вышла замуж за какого-то Измаильтянина, по имени Джахасп, в [98] надежде найти в нем защитника. Сыновья же Сембата — Ашот и Шапух, поровну разделили между собою все отцовские владения. И так как Джахасп захватил часть Аршаруник' 371 и намеревался завладеть через жену свою всею страною, то Ашот и Шапух отняли ее у него; мало того — они перешли в Ширакский округ, нанесли поражение войску Измаильтянина, там находившемуся, и завладели Шираком, Ашоцк'ом и Тайк'ской провинцией.»
812 գարուն – Շիրակի ճ-մ: Հայոց իշխան Աշոտ Քաջ Բագրատունու գլխավորած Բագրատունյաց գունդ (1.000 հեծյալ) անակնկալ հարձակումով ջախջախեց Արաբական խալիֆության դեմ ապստամբած և շրջակայքը ասպատակող Ջահաֆյանների բանակին (5.000): Հայերը կորցրին մոտ 200, թշնամին` 3.000 զինվոր:
«Сыновья же Сембата - Ашот и Шапух, поровну разделили между собою все отцовские владения. И так как Джахасп захватил часть Аршаруник и намеревался завладеть через жену свою всею страною, то Ашот и Шапух отняли ее у него; мало того — они перешли в Ширакский округ, нанесли поражение войску Измаильтянина, там находившемуся, и завладели Шираком, Ашоцком и Тайкской провинцией» (Вардан Аревелци, глава 41).
Весна 812 года. Вардан не уточняет датировку, а мне не помнится особый анализ по этой дате. Насколько помнится, если нужно, посмотрю в литературе, специалисты "плывут" с датировкой. Я за 812 прежде всего имея ввиду пассаж: "В это время возникли смуты между Израильтянами: Армения немного отдохнула и армянские князья начали усиливаться в своих владениях. Властитель Измаильтян отдал Ашоту, сыну Атр-Нерсеха, сына Васака, сына армянского князя Ашота, землю Иверийскую, которую он, по прибытии своем туда, подчинил себе" - имеется ввиду смута после смерти Харуна ар-Рашида (786-809) и борьба между его сыновьями. Именно это и позволило активизироваться Джаафидам. Там далее еще одна битва, в том же Шираке:
812 գարուն – Շիրակի ճ-մ: Ջահաֆյանների բանակը (2.000) փորձեց անակնկալ հարձակվել Հայոց իշխան Աշոտ Քաջ Բագրատունու գլխավորած Բագրատունյաց գնդի (մոտ 800 հեծյալ) վրա, սակայն վերջինս անցավ հուժկու հակահարձակման և փախուստի մատնեց թշնամուն, ընդ որում մարտի ընթացքում Աշոտը մենամարտեց հակառակորդի հրամանատարի հետ և թրի հզոր հարվածով սպանեց նրան: Հայերը կորցրին մոտ 100, թշնամին` 500 զինվոր:
«Он во всем следовал примеру предка своего, Сембата, сына Бюрата - владетеля Сембатавана - крепости в Сперском округе. Как-то раз неприятели окружили его, когда он молился. При виде этого он не прекратил своей беседы с Богом, но продолжал ее до конца. Потом вышел им на встречу, рассек на две части их начальника, по имени Липавон Абдаллах, и положил на месте пять сот человек» (Вардан Аревелци, глава 41).
И наконец тем же временем, весна 812, датируется Битва у реки Ксани другого Ашота, Ашота Атрнерсеховича Багратуни, который представлял Северную ветвь Багратуни, Северных Багратуни, и в это же время разбил перешедший в наступление армию Кахетинского хорепископства:
812 գարուն – Քսանի գետի ճ-մ (Քարթլիի և Կախեթիի սահմանում): Արտանուջի իշխան Աշոտ Ատրներսեհի Բագրատունու գլխավորած Արտանուջի իշխանության (մոտ 10.000) և Թեոդոսիոս II-ի գլխավորած Աբխազական թագավորության (մոտ 5.000) միացյալ բանակը հաղթեց Գրիգոր Դոնուրիի գլխավորած Կախեթիի քորեպիսկոպոսության ու Շուաբյանների էմիրության միացյալ բանակին (մոտ 20.000, այդ թվում ծանարներ, այլ լեռնականներ, արաբներ և պարսիկներ): Հայերը կորցրին մոտ 1.000, դաշնակիցը` մոտ 1.000, թշնամին` մոտ 5.000 զինվոր: Արդյունքում մինչև Քսանի գետը ձգվող Քարթլիի տարածքը, ինչպես նաև Գուգարքը ընկան Արտանուջի իշխանության գերիշխանության տակ:
"И по смерти Адарнасе господь умножил царство Ашота куропалата, распростершего свою власть над Картли (во всех) ее пределах. Маслама находился в ту пору в Греции и вернулся обессиленный и посрамленный. Тогда же греческий царь пожаловал Ашоту титул куропалата. Сарацины же были обессилены, а Ашот возвеличен. В Тбилиси не осталось никого из сарацин, кроме сына Али Шуаба. В Кахети мтаваром был Григол. В то же время выступил в поход Ашот куропалат, ему вспомоществовал царь абхазов Феодосии, отпрыск второго Леона, что был зятем Ашота куропалата. Явился Григол из Кахети. Поддержали Григола горцы цанары и тбилисский эмир. И сошлись на Ксани Ашот и Григол. Обратили в бегство Григола, мтавара Кахети, и овладели землями, коих отторг от Картли. Стал владетелем Ашот от Кларджети до Ксани." (Летопись Картли).
"А лета Христова 787 грузинского умер Джуаншер эриставтэристави. И отложился после него правитель Григол и захватил он Кахети и Кухети и Гардабани. Он же уничтожил имя Кухети и назвался правителем или корикозом Кахети. А в битве с Ашотом курадпалатом потерпел Григол поражение и осталась за Григолом восточная сторона от реки Ксани" (Вахушти Багратиони "История царства грузинского, Возникновение и жизнь Кахети и Эрети).
Об этом эпизоде знает так же и Вардан Аревелци:
"Куропалат Ашот господствовал над странами, лежащими от Кхарджа до Теп'хиса со включением горной страны" (Вардан Аревелци, глава 41).
Чтоб не путаться:
Ашот Смбатович Багратуни (806-826), известный так же как "Мясоед" (не держал пост и ел мясо в время поста) занимал должность "Князь армян", то есть должность высшего представительства армян, главу армян в Арминии. В условиях слабости Востикана Арминии Князь армян становился первой фигурой.
Ашот Атрнерсехович Багратуни (807-826), занимал должность "Эрисмтавар грузин", эквивалентно "Князь армян" у армян и означает "князь князей грузин", то есть первый среди князей. Главным был "Мясоед", но фактически оба Ашота успешно сотрудничали и в многом именно этим определили первенство Багратуни в Арминии, при том, держа в руках и титул "Эрисмтавара грузин", Багратуни имели юридическое и фактическое первенство так же и в Центральной Грузии, соперничая с Абхазским царством на Западе Грузии и с Кахетинским хорепископством на ее восточной части.
Их общим предком был знаменитый Князь армян Ашот "Слепой" Багратни (726-748).
"Мясоед" был внуком "Слепого" и сыном очередного Князя армян Смбата (761-775), который погиб в трагической Битве у Ардзн 24.04.775 года.
Атрнерсехович же был сыном внука "Слепого". Его отцом был Васак, который выжил в Битве у Ардзн 24.04.775 года, но к 782 году ему уже не было в живых и свое наследство он передал сыну, Атрнерсеху (782-807), который основал Второе поколение Северных Багратуни и сильное княжество Артанудж. Вот именно этот Атрнересх и был отцом Эрисмтавара грузин Ашота. То есть "Мясоед" в поколениях "соответствовал" Атрнерсеху, а не эрисмтавару Ашоту, которому соответствовал уже сын "Мясоеда", Князь армян Баграт (826-851).
Приходите в мой дом...
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Լավ, հաղորդումների շարք է և, մասնավորապես, սա ևս ԼԱՎ ՀԱՂՈՐԴՈՒՄ ԷՐ: Մեր հանրային դաշտում հենց նման ոճն ու հաղորդումներն են ՊԱԿԱՍՈՒՄ՝ սա, անկախ հեղինակների հետ ունեցած որոշ գաղափարական տարաձայնություններից:
Կարպիսի հետ իմ հարաբերությունները չգիտես ինչու փշերով են պատվել, սակայն, հանուն ճշմարտության, ես կասեմ, որ իր ՄՏԱԾՈՂ ՏԵՍԱԿԻՆ ԵՍ ՀԱՐԳՈՒՄ ԵՄ և բարձր եմ գնահատում երևույթների խորքային պատճառները վեր հանելու նրա մշտական հակումը, մտածելու ու խորհելու մղումը, ինչը երևում է ամեն մի հաղորդումում: Մտածող մարդուն ես միշտ հարգում եմ, անկախ անձնական հարաբերությունների սուբյեկտիվ բնույթից կամ գաղափարական տարաձայնություններից: Հիմա սա ՈՎ ՈՆՑ ՈՒԶՈՒՄ Է, ԹՈՂ ԸՆԿԱԼԻ, բայց եթե որևէ մեկը սա հանկարծ կընկալի ինչ-ինչ հիմքերով Կարպիսին կոմպլիմենտ անելու չգիտես ինչ մղումով արվող փորձ, դա թող մնա իր խղճին – ինձ ճանաչողները պետք է իմանան, որ ԵՍ ՆՄԱՆ ԲԱՆԵՐԻ ԿԱՐԻՔ ՉՈՒՆԵՄ և ես նման մարդ չեմ՝ Վարդան vs Վասակի վերջերս արծարծված թեման վկա, որի ամեն մի տառին ես բնականաբար տեր եմ նաև այս բառերը գրելու պահին:
Մադոյանը ևս վատը չէ, թեև դեռևս պահպանվող անհարկի, երբեմն էլ, թող թույլ տրվի ասել որպես լսողի կարծիք, ԱՆՏԵՂԻ ցինիզմի նոպաները էֆեկտը զգալիորեն փչացնում են՝ սա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է և ես բնականաբար չեմ ձգտում իրեն ոչ մի բան պարտադրել: Տղերքն են ամեն անգամ համառորեն կոչ անում կոմենտ գրել և արտահայտվել, ես էլ զուտ հետևում եմ այդ կոչին:
Ոճը մի կողմ, բայց փոխարենը, պարոն Մադոյան, խորհուրդ կտայի նման հաղորդումների պատրաստվելիս ՄԻ ՔԻՉ ԱՎԵԼԻ ՈՒՇԱԴԻՐ ԼԻՆԵԼ պատմական ՓԱՍՏԱԿԱԶՄԻՆ: Ես իհարկե հասկանում եմ, որ նման խոսակցություններում միշտ էլ կարող են լինել փաստական և (կամ) պատմական սխալներ, բայց, պարոն Մադոյան, կոնկրետ այս հաղորդումում դուք ԲՈԼՈՐ ՉԱՓԵՐՆ ԻՐՈՔ ԱՆՑԱՔ, ընդ որում ցավալին այն է, որ, դատելով ձեր հայացքի ուղղությունից, ձեռքի տակ ամեն դեպքում ունեիք դուրս գրված հուշաթերթիկ: Այսպես.
Կարպիսի հետ իմ հարաբերությունները չգիտես ինչու փշերով են պատվել, սակայն, հանուն ճշմարտության, ես կասեմ, որ իր ՄՏԱԾՈՂ ՏԵՍԱԿԻՆ ԵՍ ՀԱՐԳՈՒՄ ԵՄ և բարձր եմ գնահատում երևույթների խորքային պատճառները վեր հանելու նրա մշտական հակումը, մտածելու ու խորհելու մղումը, ինչը երևում է ամեն մի հաղորդումում: Մտածող մարդուն ես միշտ հարգում եմ, անկախ անձնական հարաբերությունների սուբյեկտիվ բնույթից կամ գաղափարական տարաձայնություններից: Հիմա սա ՈՎ ՈՆՑ ՈՒԶՈՒՄ Է, ԹՈՂ ԸՆԿԱԼԻ, բայց եթե որևէ մեկը սա հանկարծ կընկալի ինչ-ինչ հիմքերով Կարպիսին կոմպլիմենտ անելու չգիտես ինչ մղումով արվող փորձ, դա թող մնա իր խղճին – ինձ ճանաչողները պետք է իմանան, որ ԵՍ ՆՄԱՆ ԲԱՆԵՐԻ ԿԱՐԻՔ ՉՈՒՆԵՄ և ես նման մարդ չեմ՝ Վարդան vs Վասակի վերջերս արծարծված թեման վկա, որի ամեն մի տառին ես բնականաբար տեր եմ նաև այս բառերը գրելու պահին:
Մադոյանը ևս վատը չէ, թեև դեռևս պահպանվող անհարկի, երբեմն էլ, թող թույլ տրվի ասել որպես լսողի կարծիք, ԱՆՏԵՂԻ ցինիզմի նոպաները էֆեկտը զգալիորեն փչացնում են՝ սա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է և ես բնականաբար չեմ ձգտում իրեն ոչ մի բան պարտադրել: Տղերքն են ամեն անգամ համառորեն կոչ անում կոմենտ գրել և արտահայտվել, ես էլ զուտ հետևում եմ այդ կոչին:
Ոճը մի կողմ, բայց փոխարենը, պարոն Մադոյան, խորհուրդ կտայի նման հաղորդումների պատրաստվելիս ՄԻ ՔԻՉ ԱՎԵԼԻ ՈՒՇԱԴԻՐ ԼԻՆԵԼ պատմական ՓԱՍՏԱԿԱԶՄԻՆ: Ես իհարկե հասկանում եմ, որ նման խոսակցություններում միշտ էլ կարող են լինել փաստական և (կամ) պատմական սխալներ, բայց, պարոն Մադոյան, կոնկրետ այս հաղորդումում դուք ԲՈԼՈՐ ՉԱՓԵՐՆ ԻՐՈՔ ԱՆՑԱՔ, ընդ որում ցավալին այն է, որ, դատելով ձեր հայացքի ուղղությունից, ձեռքի տակ ամեն դեպքում ունեիք դուրս գրված հուշաթերթիկ: Այսպես.
Приходите в мой дом...
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Կարպիսի հետ իմ հարաբերությունները չգիտես ինչու փշերով են պատվել, սակայն, հանուն ճշմարտության, ես կասեմ, որ իր ՄՏԱԾՈՂ ՏԵՍԱԿԻՆ ԵՍ ՀԱՐԳՈՒՄ ԵՄ և բարձր եմ գնահատում երևույթների խորքային պատճառները վեր հանելու նրա մշտական հակումը, մտածելու ու խորհելու մղումը, ինչը երևում է ամեն մի հաղորդումում: Մտածող մարդուն ես միշտ հարգում եմ, անկախ անձնական հարաբերությունների սուբյեկտիվ բնույթից կամ գաղափարական տարաձայնություններից: Հիմա սա ՈՎ ՈՆՑ ՈՒԶՈՒՄ Է, ԹՈՂ ԸՆԿԱԼԻ, բայց եթե որևէ մեկը սա հանկարծ կընկալի ինչ-ինչ հիմքերով Կարպիսին կոմպլիմենտ անելու չգիտես ինչ մղումով արվող փորձ, դա թող մնա իր խղճին – ինձ ճանաչողները պետք է իմանան, որ ԵՍ ՆՄԱՆ ԲԱՆԵՐԻ ԿԱՐԻՔ ՉՈՒՆԵՄ և ես նման մարդ չեմ՝ Վարդան vs Վասակի վերջերս արծարծված թեման վկա, որի ամեն մի տառին ես բնականաբար տեր եմ նաև այս բառերը գրելու պահին:
Մադոյանը ևս վատը չէ, թեև դեռևս պահպանվող անհարկի, երբեմն էլ, թող թույլ տրվի ասել որպես լսողի կարծիք, ԱՆՏԵՂԻ ցինիզմի նոպաները էֆեկտը զգալիորեն փչացնում են՝ սա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է և ես բնականաբար չեմ ձգտում իրեն ոչ մի բան պարտադրել: Տղերքն են ամեն անգամ համառորեն կոչ անում կոմենտ գրել և արտահայտվել, ես էլ զուտ հետևում եմ այդ կոչին:
Ոճը մի կողմ, բայց փոխարենը, պարոն Մադոյան, խորհուրդ կտայի նման հաղորդումների պատրաստվելիս ՄԻ ՔԻՉ ԱՎԵԼԻ ՈՒՇԱԴԻՐ ԼԻՆԵԼ պատմական ՓԱՍՏԱԿԱԶՄԻՆ: Ես իհարկե հասկանում եմ, որ նման խոսակցություններում միշտ էլ կարող են լինել փաստական և (կամ) պատմական սխալներ, բայց, պարոն Մադոյան, կոնկրետ այս հաղորդումում դուք ԲՈԼՈՐ ՉԱՓԵՐՆ ԻՐՈՔ ԱՆՑԱՔ, ընդ որում ցավալին այն է, որ, դատելով ձեր հայացքի ուղղությունից, ձեռքի տակ ամեն դեպքում ունեիք դուրս գրված հուշաթերթիկ: Այսպես.
• 5:47 - «428-ին Արշակունյաց Հայաստանը կիսվումա…» - պարոն Մադոյան, վստահ եմ, իհարկե գիտեք, որ 428 թ-ին վերացվեց Մեծ Հայքի թագավորությունը, իսկ «Արշակունյաց Հայաստանը կիսվումա» 387 թ-ին: Նույն խնդիրը նաև՝ անուղղակի 7:25-ի մոտակայքում,
• 7:47 - «Հուստինիանոս II» - սկսած այս հատվածից և մի քանի րոպե շարունակ պարոն Մադոյանը ՀԱՄԱՌՈՐԵՆ ՇՓՈԹՈՒՄ Է Բյուզանդական կայսրության կայսրեր Հուստինիանոս I-ին (527-565) և Հուստինիանոս II-ին (685-695, 705-711), ընդ որում նրա մոտ այս երկու անձիք համառորեն միախառնվում են: Մասնավորապես, հայտնի ռեֆորմները (9:30), որոնց մասին խոսվում է 8-9-րդ րոպեի մոտակայքում, վերաբերում են իհարկե Հուստինիանոս I-ին,
• 10:09 - Հուստինիանոս I-ի կին Թեոդորան իհարկե Մամիկոնյանների տոհմից չէր և այստեղ պարոն Մադոյանը կրկին շփոթում է ԱՅՍ Թեոդորային Բյուզանդական կայսրության իշխող կայսրուհի և իրոք Մամիկոնյան ՄԵԿ ԱՅԼ Թեոդորայի հետ, որը փաստացի ղեկավարել է կայսրությունը իր որդի Միքայել III-ի (842-867) մանկահասակության շրջանում (վերջինս կայսր հռչակվեց 2 տարեկան հասակում) մինչև 856 թ-ի սկիզբը: Այս Թեոդորայի և Հուստինիանոս I-ի կին Թեոդորայի միջև մոտ 300 տարվա տարբերություն է, իսկ Հուստինիանոս I-ի կին Թեոդորան, կրկնենք, ՈՉ ՄԻ ԿԵՐՊ Մամիկոնյան կամ հայ չէր, վերջինս նույնիսկ ազնվական ծագում չուներ,
• 10:32 – «Եթե վերջում աքսորվի Ղրիմ և այնտեղ մահանա…» - կրկին սխալվում է պարոն Մադոյանը, այս անգամ Հուստինիանոս II-ի 695 թ-ի գահազրկումը և աքսորը Ղրիմ տեղափոխելով Հուստինիանոս I-ի վրա, որը ոչ մի Ղրիմ չի աքսորվել, չի կորցրել իշխանությունը և մահացել է որպես կայսր: Ավելին, Ղրիմ աքսորված Հուստինիանոս II-ը ևս այնտեղ չի մահացել և 705 թ-ին վերատիրել է կայսերական իշխանությանը՝ երկրորդ անգամ գահընկեց արվելով ու սպանվելով 711 թ-ի ուշ աշնանը:
• 28:05 – «Բյուզանդական կայսր Թեոդորոսը արշավում է Հայաստան…» - պարոն Մադոյանը կրկին շփոթում է և Բյուզանդական կայսրության կայսր Կոնստանդ II-ի (641-668) (անունը երբեմն գրվում է որպես «Կոստաս», «Կոստանդ» և այլն) 652 թ-ի հայտնի արշավանքը վերագրում է այդ ժամանակ գոյություն չունեցած ինչ որ «Թեոդորոս» կայսեր: Ցավալին այն է, որ այդ պահին նա նույնիսկ ինչ որ նշումների է նայում,
• 38:12 – «Խրամի եկեղեցում 1.200 նախարարական ընտանիք են կոտորում» - իհարկե, ոչ թե ընտանիք, այլ՝ մարդ, 1.200 հոգի: Ի դեպ, ավելի հավանական է, որ այս դեպքը տեղի է ունեցել ոչ թե 703, այլ՝ 705 թ-ին, ինչին իր վերլուծությամբ հանգել է Ա. Տեր-Ղևոնդյանը և ինչին կողմ է նաև Լեոն,
• 43:47 – «Արաբական տիրապետության սկզբում Մամիկոնյանները մի քանի անգամ գերազանցում էին Բագրատունիներին» - իրականում, սակայն, այս տոհմերը նույն այդ ժամանակ գործնականում հավասար՝ 1-ին ու 2-րդ, տեղերում էին և, համենայն դեպս, «Մամիկոնյանները մի քանի անգամ չէին գերազանցում Բագրատունիներին»,
• 56:30 – «Արմինիա միջազգային անունը Հայաստանի արաբական շրջանիցա գալիս» - պնդում է Մադոյանը և այս խոսքերի ժամանակ Աքեմենյանների տերության արքա Դարեհ I-ն (մ.թ.ա. 522-486) իր Բեհիստունյան արձանագրությամբ, ինչպես նաև հունահռոմեական պատմիչներն իրենց «Արմենիա»-ով ինչ որ տեղ անկյունում լուռ լաց են լինում:
Զուտ պատմական ոլորտում Կարպիսը միայն մեկ, այն էլ ՀԱՐԱԲԵՐԱԿԱՆՈՐԵՆ սխալ բան ասաց, թե Արաբական խալիֆության խալիֆ Մուավիային (661-680) հաջորդել են նրա «որդիները»: Իրականում, սակայն, Մուավիային հաջորդել է նրա որդի Եզիդ իբն Մուավիան (680-683), սրան էլ՝ իր որդի Մուավիա իբն Եզիդը (683-684)՝ որդին և թոռը, ոչ թե «որդիները»: Դրանից հետո գահն անցնում է Օմայանների կողային ճյուղին՝ Մուավիայի պապի եղբոր թոռ և երբեմնի խալիֆ Օսմանի (644-656) հորեղբոր որդի Մրվանին (684-685) ու նրա հաջորդներին, ինչի պատճառով էլ սրանց երբեմն կոչում են Մրվանյաններ: Չնայած սրան, սակայն, Կարպիսի խոսքերը հասկանալի էին, քանի որ նա նկատի ուներ ԺԱՌԱՆԳԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՊԱՀԸ և այս առումով կիրառեց «Մուավիայի որդիներ» տերմինը:
Սենց ՔԹԻ ՄԱԶ ՊԱՀԵՐ, տղերք:
Շարունակեք, ես ձեզ հաճույքով լսում եմ, բայց մյուս անգամ, զուտ ընկերական խորհուրդ, ավելի ուշադիր եղեք պատմական փաստակազմին, դրանք այնքան էլ պարզ չեն, ինչքան երևում են առաջին հայացքից:
Մադոյանը ևս վատը չէ, թեև դեռևս պահպանվող անհարկի, երբեմն էլ, թող թույլ տրվի ասել որպես լսողի կարծիք, ԱՆՏԵՂԻ ցինիզմի նոպաները էֆեկտը զգալիորեն փչացնում են՝ սա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է և ես բնականաբար չեմ ձգտում իրեն ոչ մի բան պարտադրել: Տղերքն են ամեն անգամ համառորեն կոչ անում կոմենտ գրել և արտահայտվել, ես էլ զուտ հետևում եմ այդ կոչին:
Ոճը մի կողմ, բայց փոխարենը, պարոն Մադոյան, խորհուրդ կտայի նման հաղորդումների պատրաստվելիս ՄԻ ՔԻՉ ԱՎԵԼԻ ՈՒՇԱԴԻՐ ԼԻՆԵԼ պատմական ՓԱՍՏԱԿԱԶՄԻՆ: Ես իհարկե հասկանում եմ, որ նման խոսակցություններում միշտ էլ կարող են լինել փաստական և (կամ) պատմական սխալներ, բայց, պարոն Մադոյան, կոնկրետ այս հաղորդումում դուք ԲՈԼՈՐ ՉԱՓԵՐՆ ԻՐՈՔ ԱՆՑԱՔ, ընդ որում ցավալին այն է, որ, դատելով ձեր հայացքի ուղղությունից, ձեռքի տակ ամեն դեպքում ունեիք դուրս գրված հուշաթերթիկ: Այսպես.
• 5:47 - «428-ին Արշակունյաց Հայաստանը կիսվումա…» - պարոն Մադոյան, վստահ եմ, իհարկե գիտեք, որ 428 թ-ին վերացվեց Մեծ Հայքի թագավորությունը, իսկ «Արշակունյաց Հայաստանը կիսվումա» 387 թ-ին: Նույն խնդիրը նաև՝ անուղղակի 7:25-ի մոտակայքում,
• 7:47 - «Հուստինիանոս II» - սկսած այս հատվածից և մի քանի րոպե շարունակ պարոն Մադոյանը ՀԱՄԱՌՈՐԵՆ ՇՓՈԹՈՒՄ Է Բյուզանդական կայսրության կայսրեր Հուստինիանոս I-ին (527-565) և Հուստինիանոս II-ին (685-695, 705-711), ընդ որում նրա մոտ այս երկու անձիք համառորեն միախառնվում են: Մասնավորապես, հայտնի ռեֆորմները (9:30), որոնց մասին խոսվում է 8-9-րդ րոպեի մոտակայքում, վերաբերում են իհարկե Հուստինիանոս I-ին,
• 10:09 - Հուստինիանոս I-ի կին Թեոդորան իհարկե Մամիկոնյանների տոհմից չէր և այստեղ պարոն Մադոյանը կրկին շփոթում է ԱՅՍ Թեոդորային Բյուզանդական կայսրության իշխող կայսրուհի և իրոք Մամիկոնյան ՄԵԿ ԱՅԼ Թեոդորայի հետ, որը փաստացի ղեկավարել է կայսրությունը իր որդի Միքայել III-ի (842-867) մանկահասակության շրջանում (վերջինս կայսր հռչակվեց 2 տարեկան հասակում) մինչև 856 թ-ի սկիզբը: Այս Թեոդորայի և Հուստինիանոս I-ի կին Թեոդորայի միջև մոտ 300 տարվա տարբերություն է, իսկ Հուստինիանոս I-ի կին Թեոդորան, կրկնենք, ՈՉ ՄԻ ԿԵՐՊ Մամիկոնյան կամ հայ չէր, վերջինս նույնիսկ ազնվական ծագում չուներ,
• 10:32 – «Եթե վերջում աքսորվի Ղրիմ և այնտեղ մահանա…» - կրկին սխալվում է պարոն Մադոյանը, այս անգամ Հուստինիանոս II-ի 695 թ-ի գահազրկումը և աքսորը Ղրիմ տեղափոխելով Հուստինիանոս I-ի վրա, որը ոչ մի Ղրիմ չի աքսորվել, չի կորցրել իշխանությունը և մահացել է որպես կայսր: Ավելին, Ղրիմ աքսորված Հուստինիանոս II-ը ևս այնտեղ չի մահացել և 705 թ-ին վերատիրել է կայսերական իշխանությանը՝ երկրորդ անգամ գահընկեց արվելով ու սպանվելով 711 թ-ի ուշ աշնանը:
• 28:05 – «Բյուզանդական կայսր Թեոդորոսը արշավում է Հայաստան…» - պարոն Մադոյանը կրկին շփոթում է և Բյուզանդական կայսրության կայսր Կոնստանդ II-ի (641-668) (անունը երբեմն գրվում է որպես «Կոստաս», «Կոստանդ» և այլն) 652 թ-ի հայտնի արշավանքը վերագրում է այդ ժամանակ գոյություն չունեցած ինչ որ «Թեոդորոս» կայսեր: Ցավալին այն է, որ այդ պահին նա նույնիսկ ինչ որ նշումների է նայում,
• 38:12 – «Խրամի եկեղեցում 1.200 նախարարական ընտանիք են կոտորում» - իհարկե, ոչ թե ընտանիք, այլ՝ մարդ, 1.200 հոգի: Ի դեպ, ավելի հավանական է, որ այս դեպքը տեղի է ունեցել ոչ թե 703, այլ՝ 705 թ-ին, ինչին իր վերլուծությամբ հանգել է Ա. Տեր-Ղևոնդյանը և ինչին կողմ է նաև Լեոն,
• 43:47 – «Արաբական տիրապետության սկզբում Մամիկոնյանները մի քանի անգամ գերազանցում էին Բագրատունիներին» - իրականում, սակայն, այս տոհմերը նույն այդ ժամանակ գործնականում հավասար՝ 1-ին ու 2-րդ, տեղերում էին և, համենայն դեպս, «Մամիկոնյանները մի քանի անգամ չէին գերազանցում Բագրատունիներին»,
• 56:30 – «Արմինիա միջազգային անունը Հայաստանի արաբական շրջանիցա գալիս» - պնդում է Մադոյանը և այս խոսքերի ժամանակ Աքեմենյանների տերության արքա Դարեհ I-ն (մ.թ.ա. 522-486) իր Բեհիստունյան արձանագրությամբ, ինչպես նաև հունահռոմեական պատմիչներն իրենց «Արմենիա»-ով ինչ որ տեղ անկյունում լուռ լաց են լինում:
Զուտ պատմական ոլորտում Կարպիսը միայն մեկ, այն էլ ՀԱՐԱԲԵՐԱԿԱՆՈՐԵՆ սխալ բան ասաց, թե Արաբական խալիֆության խալիֆ Մուավիային (661-680) հաջորդել են նրա «որդիները»: Իրականում, սակայն, Մուավիային հաջորդել է նրա որդի Եզիդ իբն Մուավիան (680-683), սրան էլ՝ իր որդի Մուավիա իբն Եզիդը (683-684)՝ որդին և թոռը, ոչ թե «որդիները»: Դրանից հետո գահն անցնում է Օմայանների կողային ճյուղին՝ Մուավիայի պապի եղբոր թոռ և երբեմնի խալիֆ Օսմանի (644-656) հորեղբոր որդի Մրվանին (684-685) ու նրա հաջորդներին, ինչի պատճառով էլ սրանց երբեմն կոչում են Մրվանյաններ: Չնայած սրան, սակայն, Կարպիսի խոսքերը հասկանալի էին, քանի որ նա նկատի ուներ ԺԱՌԱՆԳԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՊԱՀԸ և այս առումով կիրառեց «Մուավիայի որդիներ» տերմինը:
Սենց ՔԹԻ ՄԱԶ ՊԱՀԵՐ, տղերք:
Շարունակեք, ես ձեզ հաճույքով լսում եմ, բայց մյուս անգամ, զուտ ընկերական խորհուրդ, ավելի ուշադիր եղեք պատմական փաստակազմին, դրանք այնքան էլ պարզ չեն, ինչքան երևում են առաջին հայացքից:
Приходите в мой дом...
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Արմինիայի I ապստամբություն
Վիդեո
Արաբական Արմինիա. ապստամբությունների շարքի սկիզբը: Վարդանակերտի ճակատամարտը և Սմբատ Բագրատունին...
Վիդեո
Արաբական Արմինիա. ապստամբությունների շարքի սկիզբը: Վարդանակերտի ճակատամարտը և Սմբատ Բագրատունին...
Приходите в мой дом...
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Արմինիայի II ապստամբություն
Վիդեո
Խլաթի հայկական կայազորը, խազարները և... մոռացված այդ ապստամբությունը:
Վիդեո
Խլաթի հայկական կայազորը, խազարները և... մոռացված այդ ապստամբությունը:
Приходите в мой дом...
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Приходите в мой дом...
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Արմինիայի IV ապստամբություն
Վիդեո
Հայտնի և... անհայտ այդ ապստամբությունը: Հաստատ լսել եք, բայց, հավատացեք, դուք ոչինչ չգիտեք այս ապստամբության մասին...
Վիդեո
Հայտնի և... անհայտ այդ ապստամբությունը: Հաստատ լսել եք, բայց, հավատացեք, դուք ոչինչ չգիտեք այս ապստամբության մասին...
Приходите в мой дом...
Re: Арминия: Армения времен единого халифата...
Приходите в мой дом...