Ты раб ты трус, ты... армянин: Что имел в виду Пушкин?

[777sergey777]

А чем и как жил армянин ?Честным трудом и любовью к миру и порядку.Армянин начала 19 века олицетворял собою работягу-труженика , далёкого от военного дела и боевых искусств.После того , как исламисты ликвидировали княжеское и воинское сословие Армянской цивилизации , Армяне остались физический безащитными перед морем Исламского мира , орд тюрков , курдов , арабов и т.д.Армянин был вынужден себя полностью посвятить молитвам к Богу и Христу и вести мирную жизнь труженика -работяги.Иначе , было не выжить в мире бандитов и беспредельников , убивающих от имени Ислама всех не мусульман.Террор был наистрашнейший и жестокий.Предки горцев Кавказа испугались этого террора и предали Христа, оставив светлое учение Христа и перейдя в Ислам.Детям похоти понравилось учение , где обещаются четыре и более жён и сотни наложниц, а так же похотливый рай с гуриями в исламском раю.А призыаы насилия и грабежа иноверных , это вообще любимая стихия дикарей и вандалов.
Арияне до появления христианской братской России не имели права заниматься воинским делом , но с приходом России воинский дух Армян проснулся и показал всему Миру , что Армянин это такой же прекрасный воин , как и мирный ремесленик , землепашец , торговец в мирное время.
Только дурак может усомниться в боевых и воинских качествах Армянского народа.

[777sergey777]

А чем и как жил армянин ?Честным трудом и любовью к миру и порядку.Армянин начала 19 века олицетворял собою работягу-труженика , далёкого от военного дела и боевых искусств.После того , как исламисты ликвидировали княжеское и воинское сословие Армянской цивилизации , Армяне остались физический безащитными перед морем Исламского мира , орд тюрков , курдов , арабов и т.д.Армянин был вынужден себя полностью посвятить молитвам к Богу и Христу и вести мирную жизнь труженика -работяги.Иначе , было не выжить в мире бандитов и беспредельников , убивающих от имени Ислама всех не мусульман.Террор был наистрашнейший и жестокий.Предки горцев Кавказа испугались этого террора и предали Христа, оставив светлое учение Христа и перейдя в Ислам.Детям похоти понравилось учение , где обещаются четыре и более жён и сотни наложниц, а так же похотливый рай с гуриями в исламском раю.А призыаы насилия и грабежа иноверных , это вообще любимая стихия дикарей и вандалов.
Арияне до появления христианской братской России не имели права заниматься воинским делом , но с приходом России воинский дух Армян проснулся и показал всему Миру , что Армянин это такой же прекрасный воин , как и мирный ремесленик , землепашец , торговец в мирное время.
Только дурак может усомниться в боевых и воинских качествах Армянского народа.

[Lion]

777sergey777 примерно все 'то и я имел ввиду.

[Ци-Ган]

Ты трус, ты раб, ты армянин
Под армянином воинственный дикарь может имел в виду и собственно армянина, но главное торговца.
Для него, разбойника-грабителя, торговец (не воюющий, не грабящий и даже не помышляющий об этом) это самое худшее, что он может себе представить.

[Lion]

Верно, в том числе это. Просто подтекст, о котором наши "друзья" успешно забывают, как раз говорит о том, что Пушкин сделал армянам комплимент

[Ци-Ган]

Lion писал(а):

Верно, в том числе это. Просто подтекст, о котором наши "друзья" успешно забывают

Забывали, забывают и будут забывать.
И от "друзей" не спрятаться, не скрыться.
Остается только приспосабливаться.

Цитата:

Пушкин сделал армянам комплимент

Все же не обольщайтесь, Пушкин все же "друг".

[Lion]

"Друг"... в смысле?!

[Lion]

Ի՞նչ նկատի ունի Պուշկինը՝ իր ստեղծագործությունում հայերի մասին գրելով․ «Ты трус, ты раб, ты армянин!»

Այս տողերը՝ «Դու վախկոտ ես, ստրուկ ես, հայ ես» բորբոքել են մեր հայրենակիցների զայրույթը։ Մարդիկ սկսում են չհարգել Պուշկինին վերջինիս նման արտահայտության համար՝ կարծելով, թե այդպիսով նա ցանկացել է վիրավորել հայերին։ Սակայն ի՞նչ է իրականում տեղի ունեցել։

«Տազիզտ» պոեմն անմիջականորեն կապված է Կովկասում շրջագայության ընթացքում Պուշկինի տպավորությունների հետ: Պոեմի սյուժեում հոր և որդու միջև եղած տարաձայնությունն է, որի հիմքը ընտանական ողբերգությունն է:

Պուշկինի հերոսոների անունները` Ղասուբ ( նույն ինքը՝ Ղասաբ, որը նշանակում է գիշատիչ, ավազակ և այլն) և Թազիթ (Թազա, որը նշանակում է նոր, թարմ, երիտասարդ և այլն), նույնպես վերցված են այնպես, որպեսզի ավելի բնութագրող լինի:

Պոեմի դրվագներից մեկում հանդիպելով Թիֆլիսի հայ վաճառականին, որը ճանապարհ էր ընկել մենակ և առանց պահակների, Թազիթը չի հարձակվում նրա վրա, որպեսզի թալանի հայ վաճառականին: Մեկ այլ անգամ, երբ նրանց տնից փախչում է ծառան, Թազիթը նրան չի վերադարձնում և պատժում: Եվ վերջապես, Թազիթը չի սպանում իր եղբորը սպանող մարդասպանին, քանի որ «մենակ էր, վիրավոր էր և անզեն»:

Հենց այստեղ, լսելով Թազիթի պատասխանը, հայրը` Ղասուբը, զայրանում, հայհոյում է որդուն՝ վտարելով նրան «արյան պարտքը» մոռանալու համար և ասում հետևյալը.

«Գնա գրողի ծոցը, դու իմ որդին չես,
Դու չեչեն չես, ծեր կին ես,
Դու վախկոտ ես, ստրուկ ես, հայ ես»:

Ի՞նչ է ստացվում։ Պուշկինը փաստորեն ոչ թե հայ լինելը համարում է վիրավորական, այլ ընդամենը փաստում, որ դեռևս 19-րդ դարում մուսուլման ցեղերն իրար հայհոյելիս օգտագործել են հայի անունը՝ որպես հայհոյանք…

Այս ստեղծագործությունն ամբողջությամբ ընկալելու համար պարզապես պետք այն կարդալ, և ոչ թե լսել անտեղյակ մարդկանց հետևությունները։

[Gitunik]

Lion писал(а):

Ի՞նչ նկատի ունի Պուշկինը՝ իր ստեղծագործությունում հայերի մասին գրելով․ «Ты трус, ты раб, ты армянин!»

Այս տողերը՝ «Դու վախկոտ ես, ստրուկ ես, հայ ես» բորբոքել են մեր հայրենակիցների զայրույթը։ Մարդիկ սկսում են չհարգել Պուշկինին վերջինիս նման արտահայտության համար՝ կարծելով, թե այդպիսով նա ցանկացել է վիրավորել հայերին։ Սակայն ի՞նչ է իրականում տեղի ունեցել։

«Տազիզտ» պոեմն անմիջականորեն կապված է Կովկասում շրջագայության ընթացքում Պուշկինի տպավորությունների հետ: Պոեմի սյուժեում հոր և որդու միջև եղած տարաձայնությունն է, որի հիմքը ընտանական ողբերգությունն է:

Պուշկինի հերոսոների անունները` Ղասուբ ( նույն ինքը՝ Ղասաբ, որը նշանակում է գիշատիչ, ավազակ և այլն) և Թազիթ (Թազա, որը նշանակում է նոր, թարմ, երիտասարդ և այլն), նույնպես վերցված են այնպես, որպեսզի ավելի բնութագրող լինի:

Պոեմի դրվագներից մեկում հանդիպելով Թիֆլիսի հայ վաճառականին, որը ճանապարհ էր ընկել մենակ և առանց պահակների, Թազիթը չի հարձակվում նրա վրա, որպեսզի թալանի հայ վաճառականին: Մեկ այլ անգամ, երբ նրանց տնից փախչում է ծառան, Թազիթը նրան չի վերադարձնում և պատժում: Եվ վերջապես, Թազիթը չի սպանում իր եղբորը սպանող մարդասպանին, քանի որ «մենակ էր, վիրավոր էր և անզեն»:

Հենց այստեղ, լսելով Թազիթի պատասխանը, հայրը` Ղասուբը, զայրանում, հայհոյում է որդուն՝ վտարելով նրան «արյան պարտքը» մոռանալու համար և ասում հետևյալը.

«Գնա գրողի ծոցը, դու իմ որդին չես,
Դու չեչեն չես, ծեր կին ես,
Դու վախկոտ ես, ստրուկ ես, հայ ես»:

Ի՞նչ է ստացվում։ Պուշկինը փաստորեն ոչ թե հայ լինելը համարում է վիրավորական, այլ ընդամենը փաստում, որ դեռևս 19-րդ դարում մուսուլման ցեղերն իրար հայհոյելիս օգտագործել են հայի անունը՝ որպես հայհոյանք…

Այս ստեղծագործությունն ամբողջությամբ ընկալելու համար պարզապես պետք այն կարդալ, և ոչ թե լսել անտեղյակ մարդկանց հետևությունները։

և գրողի տարած տավար ազերները կրկնում են այդ նախադասությունը

[герцог фридландский]

Армянский историк Рональд Григор Сюни об отношении Пушкина к армянам. Надеемся, что хоть после этого армянские фантасты перестанут нести пургу про то, что якобы "Пушкин хотел показать, какие армяне гуманисты, а мусульмане дикие и кровожадные":
"В немногочисленных упоминаниях об армянах в своей поэзии Пушкин использует слово "армянин" в качестве метафоры для хитрости, обмана и трусости. К примеру, в поэме "Тазит" разъяренный отец-чеченец бранит своего сына за то, что тот не сумел продемонстрировать присущие чеченскому воину качества и отомстить за смерть брата: "Поди ты прочь - ты мне не сын. Ты не чеченец - ты старуха. Ты трус, ты раб, ты армянин!" А в стихотворении "Черная шаль" любовник, с которым рассказчику изменяет его греческая красавица, является армянином!"
R. G. Suny, "Looking Toward Ararat. Armenia in Modern History", стр. 38