"Алванская" церковь и... пропаганда

Сообщение **Lion** » 08 дек 2023, 12:46

Ի՞նչ կապ ունեն ուդիները Արցախի Դադի վանքի հետ: Այն կապը, որ նրանք Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ են: Բայց Դադի վանք բերված ուդիներին ներկայացնում են որպես չեղած «Աղվանական եկեղեցու» հետևորդներ: Այլ կերպ ասած՝ խզում են կապը Հայ Առաքելական Եկեղեցու և ուրեմն նաև Դադի վանքի հետ:

Ավելի ու ավելի է հաճախանում Կովկասյան Աղվանքը Ադրբեջանի հետ նույնականացնելու Ադրբեջանի պաշտոնական քաղաքականությունը: Նրանց այդ «իրավունքը» վիճարկում են Ադրբեջանի հյուսիսի և Դաղստանի հարավի լեզգիական լեզվախմբի ժողովուրդները՝ լեզգիները, ցախուրները, ռուտուլներըը, հափութները, կըրըզզները, խինալուղները, աղուլները և այլն: Սակայն Ադրբեջանի պատմագրությունը կամ այն, ինչ ներկայացվում է որպես պատմագրություն, պատմական Աղվանքի տիրոջ իրավունքը չի ուզում նրանց հետ կիսել: Ամեն ինչից դատելով Ադրբեջանը որպես աղվանների հետնորդ և սերունդ «նշանակել» է միայն ուդիներին, մի ժողովրդի, որոնց տևականորեն և հետևողական իսլամացրել են 18-19 և նույնիսկ 20-րդ դարերում, կոտորել են 1918-20 թվականներին, հալածել և բռնությունների են ենթարկել 1988-90 թթ., և որոնց թիվն Ադրբեջանում ներկայումս հասել է ընդամենը մոտ 3000 մարդու:

Կարելի է ասել՝ 3000 պատանդի, որովհետև իրենց սոսկ գոյության հնարավորությունը պաշտպանելու համար ներկայիս ուդիները պարզապես պարտավոր են Հայաստանի և հայերի դեմ քաղաքական խաղալիք դառնալ Ադրբեջանի իշխանությունների ձեռքին: Պարտավոր են, որովհետև նրանք 1700 տարի է՝ Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ են, մինչև 1988-1990 թիվն ունեին հայկական անձնանուններ և ազգանուններ, մինչև 20-րդ դարի 30-ական թվականները սովորում էին հայկական դպրոցներում, 20-րդ դարի ընթացքում կրթություն ստանալու համար մեկնում էին Խորհրդային Հայաստան և առհասարակ նրանց պատմական հիշողությունը կապված է հայկական մշակութային ընդհանրության հետ: Ուդիներին մի կողմից չի ներվում նրանց «հայկական անցյալը», մյուս կողմից այդ անցյալը Ադրբեջանի համար հիանալի հնարավորություն և առիթ է «ուդիացնել-աղվանացնել-ադրբեջանացնել» բուն հայկական մշակույթը:

Իրականում ուդիական աղվանական մշակութային անցյալը և ներկան հստակ աշխարհագրական տարածք ունի՝ Ադրբեջանի Շաքի – Կապաղակ գոտին: Դա հենց այն տարածքն է, որտեղ ընթացք է ստացել և ձևավորվել ուդի/ուտիների քրիստոնեական մշակույթը, որտեղ ըստ ուդի/ուտիական 7-րդ դարի ավանդույթի քրիստոնեություն է տարածել Աղվանքի առաքյալը համարվող Եղիշեն (Մ.Կաղանկատուցի, Պատմութիւն Աղուանից աշխարհի, քննական բնագիրը Հ.Առաքելյանի, Երևան, 1983, էջ 10 – 11), և որտեղ մինչև 20-րդ դարի սկիզբը կային և մասամբ կան Եղիշե Առաքյալի անունը կրող տասնյակ եկեղեցիներ, վանքեր և նրա քարոզչության ու նահատակության հետ կապվող ժողովրդական այլ սրբազան տարածքներ (Նուխու/Շաքիի Գիս գյուղում է գտնվում հնագույնը համարվող Եղիշեի վանքը, Վարդաշենում է գտնվում Եղիշեի անունը կրող մեծ վանքը (Քալա Գերգեց), Վարդաշենի մեծ գերեզմանատանը գտնվող փոքր եկեղեցին (Կիցկե Գերգեց), որը ըստ ավանդության Եղիշեի փոքր եղբոր հիշատակին է կառուցված:

Վարդաշենից ընդամենը 3 կմ հեռու գտնվող հայկական Ճալեթ գյուղի Ս.Աստվածածնի վանքի մոտ գտնվող կիսաքանդ եկեղեցին ըստ ավանդության կառուցվել է Եղիշե առաքյալի ձեռքով, կամ, ինչպես Սարգիս Ջալայանն է գրում, «Աստվածանի աթոռի Ճալեթի վանքի Շաքիի, Ղաբալայի, Արաշբասանի, Աղդալու ժողովուրդը ... շինեցին այդ աթոռը Եղիշե առաքյալի սուրբ հրամանով»: Շատ հռչակավոր էր Նիժում գտնվող «Սուրբ Եղիշե» վանքը, որը, ըստ ավանդության, կառուցվել է Եղիշե առաքյալի աշակերտներից մեկի թաղման վայրում):

Ծագումով ուտիացի Ղազար քահանա Հովսեփյանը գրում է.«Ուտիացոց երկրի զանազան մասերում թեև կան մի քանի վանքեր ու սրբավայրեր, բայց ամենից շատ հարգվածներն ու սիրվածները սրանք են (այսինքն՝ Եղիշե առաքյալի անվան հետ կապ ունեցողնեչրը – Հ.Խ.), որոնց ուխտագնացության օրերը լինում են Զատիկից հետո, Հինանց օրերում, երբ Ուտիացոց երկրի ամեն ծայրերից խուռն բազմությամբ ուխտ են գնում թե իսկական հայ քրիստոնյաները, և թե հայից թրքացած մահմեդականները» (հայից թրքացած ասելով հեղինակը նկատի ունի հայ առաքելական եկեղեցու հետևորդից իսլամացած ուդիներին): Իր աշխատանքի մեկ այլ հատվածում նա գրում է. «մահմեդականացած Գիս (Քիշ) գյուղի մոտի Ս.Եղիշեի առաքելո վանքին թե Գիս գյուղի և թե շրջակայքում թրքացած հայերը շատ երկյուղածությամբ և խորին հարգանքով են վերաբերվում... Տոնի օրը նրանք էլ քրիստոնյա հայերի (քրիստոնյա հայեր ասելով հեղինակը նկատի ունի լուսավորչական/հայադավան ուդիներին) պես ուխտ են գնում, մատաղ են անում և պատկառանքով ներս մտնելով՝ մոմ են վառում և ջերմ սրտանց աղոթում են իրենց մտքում: Մինչև անգամ շատ տեղերում մահմեդականացած հայերը երդվում են Ս.Եղիշեի անունով»(Հովսեփյան Ղ. Ակնարկներ ուտիացի և մահմեդական հայերի մասին, Թիֆլիս, 1904, էջ 43, 72):

Եղիշե առաքյալի կարևորությունն ուդի/ուտիների կյանքում այնքան մեծ էր, որ նույնիսկ նրանց ինքնության վկայությունն էր կամ առնվազն նրանց էթնիկության պահպանման գրավականը: 1724թ. Ռուսաստանի կայսր Պետրոս Մեծին ուղարկված մի խնդրագորւմ ուդիները, բողոքելով մահմեդականների անօրինությունների դեմ, իրենց ինքնությունը Պետրոս Մեծին ներկայացնում են հետևյալ կերպ. «Մենք աղուանք ենք և ազգով ուտիք: Եղիշէի առաքելոյն քարոզութեամբ մեր նախնիք Աստուծո հաւատացեալք են. սուրբ առաքելոյն նահատակութեան տեղիքն առ մեզ է: Քո հրամանոցդ հայտնի է, որ յառաջմէ մեր ազգին իշխանութիւն ոչ կայր, որ առաքելոցն նահատակութեան տեղն վանք շինէին, միայն թէ մեր նախնիքն մին փոքր եկեղեցի շինեալ էին, մենք նովաւ կեանք էինք անցուցանում: Այժմս անօրենք այրեցին, և մեզ զորով ուրացուցին»:

Ինչպես տեսնում ենք, ուդիների ողջ քրիստոնեական ընկալումները պտտվում են Եղիշե առաքյալի անվան շուրջ: Սա պատահականություն չէ: 7-րդ դարում առաջացած Եղիշե առաքյալի պատմությունը Աղվանքում «ծնվել էր» սեփական առաքյալն ունենալու համար և Հայաստանի առաքյալներից զատ կամ նույնիսկ նրանց հակառակ սեփական առաքյալն ունենալու նպատակով: Այլ կերպ ասած Աղվանքի առաքյալ Եղիշեի մասին պատմությունը Աղվանքի հետ հենց Թադևոս առաքյալի հակադրությունն է: 7-րդ դարում Եղիշե Առաքյալին ընտրելով՝ աղվաններն «ասում էին»՝ այո, սիրելի հայեր, մենք էլ ենք հայոց դավանանքի պատկանող, բայց մենք առանձին առաքելական ենք, կապ չունենք Հայաստանի առաքյալներ Թադևոսի և Բարդուղիմեսի հետ: Մեր առաքյալը Քրիստոսի եղբայր Հակոբի կողմից ձեռնադրված Եղիշեն է: Սա էր աղվանական այն առասպելը, որը աղվաններին, հետագայում՝ աղվաններից քրիստոնյա մնացած ուդիներին տալիս էր իրենց քրիստոնեական ինքնության առանձնահատկությունը:

Ինչպես հայտնի է, հայերի առաքյալներից մեկը Թադևոսն էր, որի աշակերտին է վերագրվում Դադի վանքի հիմնադրումը: Ուրեմն մերժելով Թադևոսի առաքելությունը՝ մերժվում է Թադևոսի անվան հետ կապվող Դադի վանքի աղվանական որևէ կապ: Չխոսելով արդեն պատմական դեպքերի մասին:

Եղիշե Առաքյալի անվան վրա խարսխված քրիստոնեական առանձնահատկությունը չէր խանգարում ուդիական երկակի՝ հայկական կրոնական և ուդիական էթնիկական ընկալմանը: Նրանք սովորաբար իրենք իրենց անվանում էին և շարունակում են անվանել հայ-ուդի: Հենց այդպես էլ վավերացրել են իրենց ոչ միայն գրավոր տեքստերում, այլ նույնիսկ տապանաքարերի վրա: Ահա մի քանի օրինակ.

ԱՅՍ Է ՏԱՊԱՆ ԶԱՌԱՄԵԱԼ ԾԵՐՈՒՆԻՆ ԻՇԽԱՆ ՆԻԺԵՑԻՈՑ ՊՈՂՈՍ ՄԱՏԹԵՈՍԵԱՆԻՆ. ԼՈԿ ԱՍՎԻ ԱՆՈՒՆԻՍ ԱՇԽԱՐՀԻՆ. ԱԶԿԱՒ ԼՈՒՍԱՎՈՐՉԻՆ ՈՒՏԻԱԽՈՍ ՑԵՂԻՆ. ՁԳՈՂՆ Է ՏԱՊԱՆԱՔԱՐԻՍ ՄԻՆԱՍ ԹՈՌՆ ՍՈՐԻՆ. ՎԱԽՃ 1877 ԱՄԻ 3 ՄԱՐՏԻ
ԱՍՏ ԱՄՓՈՓԵԱԼ Ի ՇԻՐՄԻ ՀԱՆԳՉԻ ՄԱՐՄԻՆ ՄԱՀՏԵՍԻ ԱՒԱՆԻՍ ՆԻԺԵՑՒՈՅ ՊՈՂՈՍԵԱՆ ԴԱԼԼԱՔԵԱՆՑ ՈՒՏԻԱԽՈՍ ՑԵՂԻՍ ԾԱՌԱՅ ՔԻ ՀԱՅ ԼՈՒՍԱՎՈՐԻՉ ԱՐՄԵՆ ՏԱՐԱՆՈՂԻՍ ՎԽՃԼ ՍՊԱՍԵՄ ՅԱՐՈՒԹԻԱՆ ԿՈՉՈՂ ՄԱՀՎԱՆ ՀՐԵՇՏԱԿԻՍ ՈՎ ՀԱՆԴԻՊՈՂՔ ՏԱՊԱՆԻՍ ՀԻՇԵՍՋԻՔ ԶՈՂՈՐՄԻՍ 1834 92 ԱՄԻ
ԱՅՍ Է ՏԱՊԱՆ ՆԻԺ ԳԻՒՂԱՑԻ ՊԱՂՏԱՍԱՐ ՊՈՂՈՍԵԱՆ ԴԱԼԼԱՔԵՆՑ ՏԱՊԱՆԱՔԱՐԻՍ ՁԳՈՂՆ ԷՐ ԻՐ ՈՐԴԻ ՍԱՐԳԻՍՆ Ի ՀԱՅՈՑ ՏԱՎԱՆՈՒԹԵՆԵՆ ԼՈՒՍԱՎՈՐՉԱԿԱՆ ՈՐՆ ՎԱԽՃԱՆԵԱԼ Է 1881 ԱՄԻՍԵՊՏԵՄԲԵՐԻ 15 ԻՆ
ԱՅՍ Է ՏԱՊԱՆ ՄԱՐԿՈՍ ԱՂԱՋԱՆԵԱՆԻՍ ԻՇԽԱՆ ՆԻԺԵՑՒՈՅ ՈՒՏԻԱԽՈՍ ՑԵՂԻՍ ԱԶԳԱՒ ՀԱՅ ԴԱՒԱՆՈՂ ԼՈՒՍԱՒՈՐՉԻՍ ԳԹԱՅ ԶԻՍ ՏՐ ՍՏԵՂՁՈՂ ԱՄԵՆԻՍ

Բայց ահա 21-րդ դարում, 2008թ. ապրիլին Ադրբեջանը ուդիական Նիժ գյուղացի ուդի Ռաֆիկ Դարակարիին ուղարկում ե Երուսաղեմ ուխտանգանցության և Հորդանան գետում մկրտվելու, որով նա դառնում է մահտեսի (մուղդուսի), վերադառնում է և «մահտեսու իրավունքով», ինչպես հայտարարել է Ադրբեջանի ուդիական համայնքի ղեկավար Ռոբերտ Մոբիլին, «սերտիֆիկատ է ստացել Երուսաղեմի Կենտրոնական քրիստոնեական եկեղեցիների կողմից (???)» որպես ձեռնադրված հոգևորական ծառայություններ մատուցելու Նիժ գյուղի աղվանական եկեղեցում: Հայտարարության մեջ ասվում է, որ «այսուհետ Աղվանական եկեղեցին կախված չի լինելու այլ քրիստոնեական դավանանքների եկեղեցիներից»:

Այսօր «Աղվանական եկեղեցի» հնարելով և անհայտ ծագումով ու չեղած, անհայտ «եկեղեցու» կողմից անհայտ «ուդի հոգևորական ձեռնադրված» անձի միջոցով Դադի վանքում, Վանի Աղթամարի Ս.Խաչ եկեղեցի «աղվանական եկեղեցու հոգևորականներ» տանելու միջոցով նոր քաղաքական առասպելներ ծնելու ջանքերով Ադրբեջանը փորձում է յուրացնել հայկական մշակութային ժառանգությունը, և այդ նպատակով օգտագործում է իր իսկ կողմից բնաջնջված ուդի ժողովրդի վերջին մնացորդներին, միաժամանակ նրանց հակադրելով ու թշնամացնելով հայ առաքելական եկեղեցու հետևորդ հայերի հետ և փաստացի խզելով նրանց կապը Հայ Առաքելական Եկեղեցու, ուրեմն նաև Դադի վանքի հետ: Այդ հարցում ցավալի դեր է ստանձնել Ադրբեջանի խոսափողը դարձած ուդի Ռոբերտ Մոբիլին:

Ադրբեջանում մնացած ուդիներն այսօր չեն կարող «խոստովանել», որ իրենք Հայ Առաքելական Եկեղեցու հետևորդ են: Նրանք պիտի ասեն, որ իրենք «Ադրբեջանի Աղվանական եկեղեցու» հետևորդ են: Սա է Ադրբեջանի տարածքում ընդգրկված իրենց հայրենիքում մնալու նրանց միակ հնարավորությունը: Արդյունքում Հայ Առաքելական Եկեղեցին կարող է պահանջել, որ «Աղվանական եկեղեցու հետևորդները» Հայ Առաքելական Եկեղեցում կրոնական ծես չիրականացնեն:

Hranush Kharatyan

герцог фридландский

Армяне - еретики:
https://t.me/Caucasian_bureau/77888

Арутюнян Эдуард

Турки(азери-турки иже с ними) бесермени. Турки ничтоже сумняшеся, языце поганый еси, суть язычники аки прочее варвары.

Сообщение **Lion** » 09 май 2024, 12:06

герцог фридландский писал(а):

Армяне - еретики:
https://t.me/Caucasian_bureau/77888

Древняя халкидонская сказка еще с 451 года, проехали...

герцог фридландский

Арутюнян Эдуард писал(а):

Турки(азери-турки иже с ними) бесермени. Турки ничтоже сумняшеся, языце поганый еси, суть язычники аки прочее варвары.

Не тебе многобожник о вере говорить.

Сообщение **Lion** » 23 июн 2024, 23:13

Про Албанскую церковь и очередную фальсификацию азерагитпрома...

Азерагитпром активно продвигает идею о том, будто существовала некая "[i]Албанская церковь [b]ДЛЯ АЛБАНЦЕВ[/b][/i]", попутно приписывая административную единицу Армянской Апостольской Церкви (далее - ААЦ) под названием "Албанская церковь" неким албанцам. Мол, это была их национальная церковь, а поскольку административная ответственность этой церкви распространялась на правобережье Куры, Арцах, Утик и Пайтакаран, делается вывод, что там жили... албанцы, а [b]ВСЕ ХРАМЫ АРМЯН[/b], в том числе и Гандзасар с Амарасом, являются... албанскими.

В этой связи прежде всего необходимо сказать, что [b]НЕ СУЩЕСТВОВАЛО ЕДИНОГО НАРОДА ПОД НАЗВАНИЕМ "АЛБАНЦЫ"[/b] - под этим названием понимается объединение племен, населявших территорию Кавказской Албании. Так, например, Страбон в начале I века пишет о 26 племенах, объединившихся в царство со столицей в городе Кабала: "[i]Теперь, правда, у них один царь управляет всеми племенами, тогда как прежде всякое разноязыкое племя управлялось собственным царём. [b]ЯЗЫКОВ У НИХ 26, ТАК ЧТО ОНИ НЕЛЕГКО ВСТУПАЮТ В СНОШЕНИЯ ДРУГ С ДРУГОМ[/b][/i]". Далее ситуация НЕ изменилась к лучшему, и албанцы так и не успели сконцентрироваться в единый народ. После же того, как в самом начале 330-ых годов на территории Албании верховенства добились индоевропейцы массагеты (мазкуты), албанцы [b]ИЛИ РАСТВОРИЛИСЬ В НИХ, ИЛИ УШЛИ В ГОРЫ[/b], как, например, лезгины.

В 552 году аналогичный процесс, как и ранее массагеты, запустили уже угро-финны савиры, и албанцы не просто окончательно потеряли шанс сконцентрироваться в единый народ, но, наоборот, [b]ОКОНЧАТЕЛЬНО РАСПАЛИСЬ[/b]. Те же лезгины окончательно замкнулись в горах, а другие племена, остававшиеся на равнине и уже ослабленные массагетами, [b]АССИМИЛИРОВАЛИСЬ[/b] сначала среди савиров, а затем уже среди арабов. Появление же тюрок на территории Албании в XI веке [b]ОКОНЧАТЕЛЬНО УНИЧТОЖИЛО ОСТАТКИ АЛБАНЦЕВ НА РАВНИНЕ[/b]. Такова краткая этническая история албанцев. А теперь - по Албанской церкви.

Албанская церковь изначально [b]АДМИНИСТРАТИВНО[/b] являлась частью ААЦ - еще с IV века. И да, изначально в качестве ее паствы выступали именно албанцы, такими, какими они были в IV веке - с учетом наличия массагетов и всего сказанного выше. В 552 году, когда савиры захватили территорию Албании, то есть левобережье Куры, [b]КАТОЛИКОСАТ ПЕРЕМЕСТИЛСЯ В ПАРТАВ, БАРДУ[/b]. После этого, поскольку албанцы, оставшиеся на левом берегу, либо замкнулись в горах - вновь вспомним лезгинов, - либо слились с захватчиками, [b]ПАСТВОЙ АЛБАНСКОЙ ЦЕРКВИ СТАЛИ АРМЯНЕ С ПРАВОБЕРЕЖЬЯ КУРЫ[/b]. То есть название оставалось албанским, однако фактическая юрисдикция ограничилась правобережьем Куры, где массово проживали именно армяне.

Учитывая же, что там действовало [b]МЕСТНОЕ АРМЯНСКОЕ ЦАРСТВО[/b], которое в источниках именуется "царством Восточного края" - обратите внимание на само название, речь идет о царстве на самом востоке Армении, - местные цари стали всячески покровительствовать "своим" католикосам. Во-первых, это было [b]ПРЕСТИЖНО[/b], а во-вторых, давало известную гибкость в отношениях с арабами и Византией, поскольку те постоянно оказывали давление на ААЦ. ААЦ, в свою очередь, также особо не возражала - во-первых, это все же была собственная административная единица, своя вера и своя паства, а во-вторых, сохранялась все та же политическая гибкость.

В эпоху феодализма [b]МЕСТНЫЕ КАТОЛИКОСАТЫ СУЩЕСТВОВАЛИ В РАЗНЫХ ЧАСТЯХ АРМЕНИИ[/b] - в том же Ахтамаре после 1113 года и в Сисе после 1440 года. Таким образом, Албанский католикосат является албанским [b]ЛИШЬ ПО НАЗВАНИЮ[/b]. По сути же это административная единица ААЦ, а ее паствой после VI века в подавляющем большинстве являлись именно [b]АРМЯНЕ НА ПРАВОМ БЕРЕГУ КУРЫ[/b] - Арцах, Утик и Пайтакаран.

Все это необходимо учитывать, когда очередной азерфальсификатор начинает рассуждать про Албанскую церковь.

Сообщение **Lion** » 07 окт 2024, 21:45

Lion писал(а):

Про Албанскую церковь и очередную фальсификацию азерагитпрома...

Азерагитпром бредит идеей, мол существовала некая "Албанская церковь ДЛЯ АЛБАНЦЕВ", по ходу приписывая административную единицу Армянской Апостольской Церкви (далее - ААЦ) под названием "Албанская церковь" к албанцам - мол это была их национальной церковью, а поскольку административная ответственность это церкви простиралась на правобережье Куры, Арцах, Утик и Пайтакаран, делается вывод, что, там жили... албанцы, а ВСЕ ХРАМЫ АРМЯН, в том числе и Гандзасар с Амарасом, являются... албанскими.

В этой связи прежде всего скажем, что НЕ СУЩЕСТВОВАЛА ЕДИНОГО НАРОДА, ПОД НАЗВАНИЕМ "АЛБАНЦЫ" - под этим названием понимается объединение племен на территории Кавказской Албании. Так, например Страбон в начале I века пишет о 26 племенах объединившихся в царство со столицей в городе Кабала: «Теперь, правда, у них один царь управляет всеми племенами, тогда как прежде всякое разноязыкое племя управлялось собственным царём. ЯЗЫКОВ У НИХ 26, ТАК ЧТО ОНИ НЕЛЕГКО ВСТУПАЮТ В СНОШЕНИЯ ДРУГ С ДРУГОМ». Далее ситуация НЕ изменилась к лучшему и албанцы не успели сконцентрироваться в единый народ, а после того же, как в самом начале 330-их годов на территории Албании добились верховенство индоевропейцы массагеты (мазкуты), албанцы ИЛИ РАСТВОРИЛИСЬ В НИХ, ИЛИ УШЛИ В ГОРЫ, как например лезгины. В 552 году такой же трюк, как массагеты, совершили уже угро-финны савиры и албанцы не то что окончательно потеряли шанс сконцентрироваться в единый народ, но и наоборот - ОКОНЧАТЕЛЬНО РАСПАЛИСЬ. Те же лезгины окончательно закрылись в горах, а другие племена, которые оставались на равнине и уже были ослаблены массагетами, АССИМИЛИРОВАЛИСЬ сначала в савирах, а потом уже в арабах. Появление же тюрок на территорию Албании в 11 веке ОКОНЧАТЕЛЬНО УНИЧТОЖИЛО ОСТАТКИ АЛБАНЦЕВ НА РАВНИНЕ. Это краткая этническая история албанцев. А теперь по Албанской церкви:

Албанская церковь изначально АДМИНИСТРАТИВНО была частью ААЦ, это еще с 4 века. И да, изначально в качестве ее паствы выступали именно албанцы, такими, какими они были в 4 веке - учитываем наличие массагетов и то, что сказано выше.

В 552 году, когда савиры захватили территорию Албании, это левобережье Куры, КАТОЛИКОСАТ ПЕРЕМЕСТИЛСЯ В ПАРТАВ, БАРДУ. После этого, поскольку албанцы, оставленные на левом берегу, или закрылись в горах, опять вспоминаем лезгинов, или слились с захватчиками, ПАСТВОЙ АЛБАНСКОЙ ЦЕРКВИ СТАЛИ АРМЯНЕ, ИЗ ПРАВОБЕРЕЖЬЯ Куры. То есть название оставалась Албанским, но фактический юрисдикция ограничилась правобережьем Куры, где массово проживали именно армяне.

Учитывая же, что там действовало МЕСТНОЕ АРМЯНСКОЕ ЦАРСТВО, которое в источниках называется "царство Восточного края", обратите внимание на название, имеется ввиду царство на самом востоке Армении, местные цари стали всяческий покровительствовать "своим" католикосам - в первых это было ПРЕСТИЖНО, в вторых же это давало известную гибкость в отношениях с арабами и Византией, ведь те постоянно оказывали нажим на ААЦ. ААЦ же в свою очередь особо не была против - в первых это все же своя административная единица, своя вера и своя паства, в вторых же опять та же гибкость.

В эпоху феодализма МЕСТНЫЕ КАТОЛИКОСАТЫ БЫЛИ В РАЗНЫХ ЧАСТЯХ АРМЕНИИ, в том же Ахтамаре после 1113 года и Сисе после 1440 года. Так что Албанский католикосат албанский ЛИШЬ ПО НАЗВАНИЮ, по сути это административная единица ААЦ, а ее паствой после 6 века в подавляющем большинстве были именно АРМЯНЕ НА ПРАВОМ БЕРЕГУ КУРЫ - Арцах и Утик с Пайтакараном.

Это все учитываем, когда очередной азерфальсификатор будет говорить про Албанскую церковь.

Ризван лжет не покладая рук, что, в свете вышеизложенного просто подло:

Видео

Сообщение **Lion** » 07 окт 2024, 22:31

Кавказская Албания: раскрытие информации не должно искажать историю

24 июля прошлого года вышла статья «Путешествие в древнюю Кавказскую Албанию. У истоков христианства», подписанная ученым Росселлой Фабиани. По поводу этой статьи, вызвавшей различные протесты, мы получаем и охотно публикуем размышления представителя Армянской Апостольской Церкви при Святом Престоле архиепископа Хаджага Барсамяна.

В статье Путешествие в древнюю Кавказскую Албанию. У истоков христианства автор Росселла Фабиани стремится познакомить читателей с христианским происхождением Восточного Кавказа и его культурным наследием, которое в значительной степени игнорируется на Западе. Однако энтузиазм, который сияет в этих строках, всегда должен сочетаться со строгостью исторической информации. Повествование прошлого требует, прежде всего, знания и уважения к источникам и методам, которых требует их использование, иначе мы в конечном итоге даем искаженное и вводящее в заблуждение видение истории, способствуя увеличению недоразумений, особенно там, где мы еще не пришли к общему мнению. реконструкция фактов.

Не вдаваясь в слишком подробный исторический анализ, хотелось бы остановиться лишь на некоторых отрывках статьи.

Удивительно, например, географическое определение древней Кавказской Албании как территории, которая «протянулась от гор на севере до реки Аракс на юге и от Каспийского моря на востоке до границ Грузии ( затем Иберия) на западе». Между тем неизвестно существование Армении, одного из древних кавказских царств, с которым, согласно всем классическим и армянским источникам, граничила Албания. С другой стороны, расширение Албании до Араса (Аракса в классических источниках) контрастирует со свидетельствами тех же источников. Речь идет, скорее, об Албании, простиравшейся к северу от реки Куры, где находился политический и религиозный центр страны, Церковь, традиционно считавшаяся первой Албанской Церковью и где были найдены единственные известные на сегодняшний день семь албанских надписей. Лишь в конце IV века земли, простиравшиеся на юг, к реке Арассе, были включены в состав первоначальной территории Альбана.

Проникновение христианства на Кавказ и взаимоотношения между тремя национальными церквями - Албанской, Армянской и Грузинской, образовавшимися в этом регионе, - сложная тема, до конца не выясненная. То, что кавказское христианство восходит к I веку, является традицией, законно усвоенной и разделяемой всеми Церквами региона, которые видят в ней оправдание своего апостольства. В равной степени разделяется признание второй фазы процесса христианизации, начавшейся в IV веке, когда элиты кавказских царств были обращены в христианство , продвигая христианство как государственную религию. В этом контексте странно, что мы говорим о важной находке албанских палимпсестов Синая, утверждая, что они подтверждают существование первых церквей Кавказской Албании уже в первом веке.

Необычайный вклад палимпсестов в познание истории Албании и вообще Кавказа не касается датировки прихода христианства на эти земли. Вместо этого они показывают, что армянские источники, в частности историк Корюн, были правы, когда говорили о существовании на Кавказе трех алфавитов — армянского, албанского и грузинского — которые использовались для перевода Священных Писаний еще в начале пятого века.

Сосуществование Армянской и Албанской церквей было непростым даже с первых веков их существования. Албанская церковь подверглась сильному влиянию армянской, настолько сильному, что со времен средневековья она была глубоко арменизирована. Палимпсесты могут пролить новый свет и на этот аспект. Фактически Йост Гипперт, один из редакторов этих рукописей, подчеркивает зависимость албанской версии Евангелия от Иоанна, переданной в одном из двух палимпсестов, от армянской. Мы не можем игнорировать сложность этих взаимоотношений и утверждать, что «арменизация» Албанской Церкви относится к началу XIX века , ссылаясь на Туркменчайский мирный договор 1828 года и упразднение Албанской Церкви и ее подчинение ей. Армянский в 1836 году по воле царя Николая I.

Если бы это было так, то как мы можем объяснить, что прошение, адресованное верующими этой Церкви царю Петру I Великому в 1724 году с просьбой о защите государя от мусульман, было написано на армянском языке, и что, опять же, на армянском языке, тогдашний католик Албанской церкви Есаи Хасан-Джалалеанц (1702-1728), потомок знатного рода, долгое время стоявший у руля католикосата, написал свою «Краткую историю земли албанцев» , в начале которой он перечислил историков, предшествовавших ему, в том числе и историков «нашего армянского народа»?

Почему упомянутые в статье церкви Арцаха (так армяне называют эти земли), находящиеся под юрисдикцией албанского католикоса , несут только армянские надписи, датируемые как минимум 11-12 веками , а албанских следов нет надписи? Фактически, тысячи надписей, изученных востоковедом Иосифом Орбели и принадлежащих Албанской церкви, упомянутые в статье, все на армянском языке и датируются за много столетий до предполагаемой «арменизации» этой Церкви в начале 1800-х годов.

Работа с этими темами ставит этический вопрос, особенно когда история врывается в настоящее, и мы должны быть осторожны, чтобы не усилить напряженность, которая уже привела к тысячам смертей и заставила десятки тысяч армян покинуть свою землю, населенную с незапамятных времен.

Хаджаг Барсамян

Сообщение **Lion** » 07 окт 2024, 22:34

Le Mouvement Arménien призывает Папу Римского разъяснить позицию Ватикана

Le Mouvement Arménien опубликовал решительное осуждение «ложной позиции Ватикана», опубликованной в ватиканской газете L’Osservatore Romano, согласно которой «Ватикан призывает признать Азербайджан родиной Албанской церкви».

Даже несмотря на то, что автор статьи отмечает, что все, что касается истории Кавказской Албании, он черпал из древнеармянских источников, на фоне «албанизации» и/или полного уничтожения древних армянских церквей на территориях, находящихся под контролем Азербайджана, публикация подобной статьи является цинизмом, сильно пахнущим манатами и невольно напоминает расследование независимого издания журналистских расследований IrpiMedia под названием «Как Ватикан помог легитимизировать самодержавие в Азербайджане».

Баграмян 26

Сообщение **Lion** » 27 ноя 2024, 19:53

Азербайджанцы передали оккупированный армянский монастырь Дадиванк удинской общине

Средневековый армянский Дадиванк, расположенный в оккупированном Азербайджаном Карвачарском районе Арцаха, передан в управление удинской общине.

Согласно азербайджанским СМИ, «в период оккупации 1993-2020 годов армяне пытались фальсифицировать историю храма, пытаясь представить его своим, а после освобождения он был возвращен первоначальным хозяевам».

Как отмечает monumentwatch.org, после окончания войны в 2020 году государственная пропагандистская машина Азербайджана начала активно вовлекать христианских удинов, проживающих на территории Азербайджана, в процесс пропаганды, направленной на присвоение армянского культурного наследия. Основная причина заключалась в том, что удины - единственные христианские потомки кавказских албанцев.

В то время как сохранившиеся на стенах монастыря надписи и древние хачкары на территории храма свидетельствуют о древности и принадлежности Дадиванка к армянскому наследию. В различной зарубежной литературе и профессиональных трудах имеются исторические сведения и свидетельства о строительстве монастыря.

В библиографических источниках Дадиванк впервые, к примеру, упоминается в IX веке. Основание монастыря традиционно связывают с кончиной Дади - ученика апостола Тадевоса, принявшего мученическую смерть за распространение христианства, а монастырь был основан на его могиле.

Re:public of Artsakh

Сообщение **Lion** » 13 апр 2025, 18:20

Про Албанскую церковь и очередную фальсификацию азерагитпрома...

Видео

Сообщение **Lion** » 21 июн 2026, 15:13

Աղվանքի կաթողիկոսությունը Հայ առաքելական եկեղեցու բաղկացուցիչ մասն է:

Видео

milhistory.net

"Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: "Алванская" церковь и... пропаганда

Re: