milhistory.net

Ովքեր ասում են Արցախցիները չեն կռվել, միշտ Հայաստանից գնացողներն են կռվել, զոհվել կամ Արցախցիները փախել են, դրանք ասողները կամ անուղեղ են կամ էլ հայերից <աբիժնիկ> բեզաչոտնիկ տականքներ են, հիմա փաստերով հիմնավորեմ։
1991-1994 թ Արցախյան առաջին պատերազմում զոհվել է պաշտոնական թվերով 5865 մարդ որից 3291 Արցախում ապրող քաղաքացիներ են
եղել։
2020 թ 44 օրյա պատերազմի ժամանակ Արցախի բնակիչներից զոհվել է 822 մարդ, որոնցից 742 զինվոր, 80 քաղաքացիական անձ և 65 ահետ կորածներ։
2023թ Սեպտեմբերի 19-20 ին պատերազմի ժամանակ զոհվել են 223 մարդ, որոնցից 25 քաղաքացիական անձ և 5 երեխա, վիրավորվել է 244 մարդ
20 անձ էլ անհետ կորած։
Չհաշված որ բենզինի պայթունի հետևանքով 219 մարդ զոհվել և անհետ կորել են։
Հիմա հարց. ովքեր ասում են Արցախցիները չեն կռվել և փախել են, այդպիսի հիմարություն տարածողները ի՞նչ երևույթներ են։

Lion писал(а): 26 июл 2026, 17:46 Ովքեր ասում են Արցախցիները չեն կռվել, միշտ Հայաստանից գնացողներն են կռվել, զոհվել կամ Արցախցիները փախել են, դրանք ասողները կամ անուղեղ են կամ էլ հայերից <աբիժնիկ> բեզաչոտնիկ տականքներ են, հիմա փաստերով հիմնավորեմ։
1991-1994 թ Արցախյան առաջին պատերազմում զոհվել է պաշտոնական թվերով 5865 մարդ որից 3291 Արցախում ապրող քաղաքացիներ են
եղել։
2020 թ 44 օրյա պատերազմի ժամանակ Արցախի բնակիչներից զոհվել է 822 մարդ, որոնցից 742 զինվոր, 80 քաղաքացիական անձ և 65 ահետ կորածներ։
2023թ Սեպտեմբերի 19-20 ին պատերազմի ժամանակ զոհվել են 223 մարդ, որոնցից 25 քաղաքացիական անձ և 5 երեխա, վիրավորվել է 244 մարդ
20 անձ էլ անհետ կորած։
Չհաշված որ բենզինի պայթունի հետևանքով 219 մարդ զոհվել և անհետ կորել են։
Հիմա հարց. ովքեր ասում են Արցախցիները չեն կռվել և փախել են, այդպիսի հիմարություն տարածողները ի՞նչ երևույթներ են։

Արցախցիների պահով այդպես ասողները սապոգ լիզողներ են և նստատեղ լիզողներ են։

Մհերի բերած տվյալներով `այո Արցախցիները և այստեղի Հայերը կռվել են։

Բայց,տեսնողներ են եղել Արցախի 2020թվականի կռվի ժամանակ` Արցախից փախած մի ընտանիք Տաշիր պիցցայի ռեստորանում։

Դրան ին՞չ կասեք։

2023 թվականին զոհվեց մեզ բարեկամ Դավիթ Գիշյանը,անձամբ չեմ ճանաչում ,հեռու բարեկամ էր։

Փաստացի,Արցախցիները լքեցին Արցախը,ոչ թէ փախան։
Այլապես սպանդ էր լինելու։

Մի քանի օր առաջ ոմանք գերխաղաղասեր էին, ես էլ՝ իբր մարդատյաց և պատերազմի բազե: Թե բա ադրբեջանցիք լավն են, սպորտ է, չքաղաքականացնենք...

Դե տեսեք իր հիմքում իրական մարդասիրական արժեքները, այլ ոչ թե ձեր անարժանապատիվ, Արցախը, մեր գերիներին ուրացող և կեղծ խաղաղասիրական, իրականում եսասիրական մոտեցումների տարբերությունը: Տեսեք ու մտածեք... ոմանք...

«Ինձ առաջարկեցին դասախոսությամբ գալ Ադրբեջան։ Ես հրաժարվեցի։ (Դրանից հետո նրանք զգալիորեն բարձրացրին հոնորարի չափը՝ չհասկանալով իմ սկզբունքները և կարծելով, թե դա ինչ-որ բան կփոխի։)

Ես ոտք չեմ դնի Ադրբեջանի տարածք, քանի դեռ այնտեղ անազատության մեջ է պահվում Ռուբեն Վարդանյանը»։

© Նասիմ Թալեբ - ամերիկացի էսսեիստ, գրող, վիճակագիր, նախկին թրեյդեր և ռիսկերի կառավարիչ՝ լիբանանյան ծագմամբ։ Կառավարման գիտությունների բնագավառում փիլիսոփայության դոկտոր։

«Սև կարապ» (2007) և «Ռիսկի ենթարկելով սեփական մաշկը. առօրյա կյանքի թաքնված անհամաչափությունը» (2018) տնտեսական բեսթսելերների հեղինակ։

Мой пост про Нахиджеван вызвал бурную реакцию в рядах соседей с востока, некоторые из которых задумали потребовать от меня доказательство, что город Нахиджеван и область были в границах армянских государств. Нет проблем, соседи, я всегда готов учить вас, лишь бы вы не были такими - скажем так, этим я помогаю вам освободится от ложных тезисов алиевской пропаганды.

Итак, Великий Айк: Смотрим у Мовсеса Хоренаци (2.51), который рассказывает про то, как Арташес I (201-160 д.н.э.) в конце 160-х годов д.н.э. решил наказать Аргама Мурацяна, который до этого был вторим человеком в армянском царстве, после чего его сын и наследник:

- Артавазд же, не удовлетворившись тем, что отнял у них честь второго престола, ЛИШАЕТ ИХ ВДОБАВОК НАХИДЖЕВАНА и всех селений, расположенных к северу от Ерасха, с имевшимися там их дворцами и крепостями, обратив все это в свое наследственное владение.

А теперь про царство Ани: Смотрим у современника Ованнеса Драсханакертци (43), который рассказывает про спор Арцруни Васпуракана и Сюни Сюника, который дошел до царя царства Ани Смбата I (891-914):

- В это время главный и старший ишхан Гагик Арцруни обратился к царю Смбату С ПРОСЬБОЙ ВЕРНУТЬ ЕМУ ГОРОД НАХИДЖЕВАН, который будто бы еще дедами и прадедами Гагика был завоеван и придан их дому и роду, полагая его изъятие для себя обидой. Однако так как царь еще прежде отдал его в дар Смбату - ишхану Сисакана, который всегда чуждался тщеславной гордости и с искренним старанием служил ему, то он не пожелал отнять у ишхана им же дарованную ему грамоту и обратить оказанные ему почести в бесчестие и оскорбление.

Ну как? Нормально? Если будут еще вопросы, обращайтесь, всегда рад

Ниже: Хачкары Джугы, которые вы, так и не сумев создать что-то ровное им... уничтожили...

Артавазд же, не удовлетворившись тем, что отнял у них честь второго престола

Փոխա՞րքա: Վանի՞ արքայատոհմից: Շատ խելամիտ համակարգ է, եթե պահպանվեր երևի թե Արտաշեսյանների և Արշակունիների հարստությունները կունենին իրավահաջորդ:

Նաև սրա համար պարտվեցինք, հայեր: Տարիքով մարդիկ են, նույնիսկ մարդիկ են, որ Ղարաբաղի համար միտինգների են գնացել, երբ մենք երեխա էինք, բայց...

... Ցավալի է, որ չգիտեն տարրական բան - Արցախյան խնդիրը ԿԱՊ ՉՈՒՆԻ տարածքային ամբողջականության և ազգերի ինքնորոշման սկզբունքների բախման հետ: Ցավալի է, որ ոչ միայն սա չեն պատկերացնում, այլև հիմա եկել, մեզ բան սովորեցնողի տոնայնությամբ թուրքական նարրատիվն են կրկնում...

Համենայն դեպս հուշեմ - տարածքային ամբողջականության սկզբունքը գործում է ՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ հարաբերություններում, իսկ Ղարաբաղի հարցը պետությունների մեջ ծավալվող վեճ ՉԷՐ, այն ազգի ինքնորոշման խնդիր էր, ընդ որում արցախահայությունը ինքնորոշվել էր լրիվ համաձայն ԽՍՀՄ օրենքների և միջազգային օրենսդրական նորմերի:

Ավելին, մարդիկ նույնիսկ կարծես չգիտեն էլ, որ ԼՂԻՄ-ը դուրս է եկել ՈՉ ԹԵ ներկայիս Ադրբեջանական Հանրապետության, ԱՅԼ, ուշադիր, ԽՍՀՄ կազմից:

Եվ ի դեպ ասեմ - երեք նախագահների ծանր մեղքերից մեկն էլ հենց սա է, երբ 26 տարում չկարողացան այս պարզ բաները հասցնել մարդկանց: Նորմալ պարագայում ամեն օր և հատկապես երեկոյան ամենանայվող ժամին պետք էր կրկնել ու կրկնել այս մասին, ասել ու ասել, խոսել մարդկանց հետ ու բացատրել, չարվեց: Եվ ահա հիմա, այսպես, տարիքով մարդիկ են, նույնիսկ մարդիկ են, որ Ղարաբաղի համար միտինգների են գնացել, երբ մենք երեխա էինք, բայց... նման բան են ասում:

На днях в азербайджанских социальных сетях стала распространяться фотография, сделанная на территории у собора Святой Богородицы в Степанакерте. Особенно болезненно то, что разместившая фотографию азербайджанская девушка уже посещала это место в 2025 году, когда собор еще стоял. Таким образом, новый снимок не только фиксирует произошедшее разрушение, но и наглядно свидетельствует об отношении, которое сформировалось к армянскому культурному и духовному наследию.
Данные спутникового мониторинга подтверждают, что собор был разрушен в период с 3 марта по 2 апреля 2026 года. В последние месяцы Офис омбудсмена по вопросам культурного наследия Арцаха, а также другие организации и эксперты, занимающиеся защитой культурного наследия и спутниковым мониторингом, неоднократно предупреждали об угрозе уничтожения собора.

Однако одной из наиболее показательных и одновременно болезненных деталей этой истории стала подпись к фотографии: «gorbagor oldu», что означает «исчез» или «был уничтожен». Разрушение армянской церкви преподносится не как повод для скорби или обеспокоенности, а как источник гордости и удовлетворения.

Это явление нельзя рассматривать лишь как поведение одного человека или отдельного пользователя социальных сетей. Оно является проявлением более глубокой и системной проблемы. Когда разрушение церкви сопровождается в публичном пространстве выражениями радости и гордости, это свидетельствует о том, что культивирование армянофобии и враждебности по отношению к армянскому культурному наследию в Азербайджане приобрело системный характер.

Действия, направленные против армянского культурного наследия Арцаха, давно перестали быть лишь вопросом судьбы отдельных памятников. Речь идет о системной политике, направленной на стирание армянского присутствия: церкви, монастыри, кладбища, хачкары, памятники, целые населенные пункты, исторические районы и другие объекты культурного наследия либо уничтожаются, либо подвергаются изменениям и переосмыслению с целью отрицания их армянской идентичности.

Разрушение собора особенно символично, поскольку происходит в тот момент, когда международное сообщество, международные организации и структуры по защите культурного наследия прекрасно осведомлены об угрозах, которым подвергается армянское наследие Арцаха. На протяжении многих лет публиковались документы, экспертные заключения, фотографии и спутниковые данные, однако слишком часто за этими свидетельствами не следовали практические и превентивные меры.

Нынешняя реакция международных институтов явно несоразмерна масштабам угрозы. Заявления, выражение обеспокоенности и призывы, появляющиеся после каждого нового акта разрушения, не могут заменить реальных действий. Если международное сообщество ограничивается фиксацией разрушений уже после того, как они произошли, это не защита культурного наследия, а лишь ретроспективная регистрация его уничтожения.

Столь же неприемлемо, что профессиональные организации вынуждены выявлять факты разрушения памятников с помощью спутниковых снимков, в то время как компетентные международные структуры не способны создать эффективные механизмы постоянного мониторинга, независимой экспертной оценки, проведения миссий по установлению фактов и привлечения виновных к ответственности.

Сохранение культурного наследия Арцаха требует не очередного раунда процедурных заявлений, а конкретных мер: создания международных механизмов мониторинга; привлечения независимых экспертов; систематического сбора и публикации спутниковых данных; юридической фиксации каждого акта разрушения; установления ответственных лиц; а также применения международных правовых и политических механизмов ответственности.

Разрушение собора Святой Богородицы в Степанакерте должно стать очередным серьезным предупреждением для международного сообщества. Если армянская церковь может быть сегодня уничтожена, а этот акт преподносится как «победа» — более того, празднуется с гордостью, — то это не совершенно новое явление. Та же логика проявлялась, когда азербайджанские власти героизировали Рамиля Сафарова, убившего спящего армянского офицера Гургена Маргаряна топором, а также в случае обезглавливания Кярама Слояна. Преемственность этой логики означает, что завтра под угрозой может оказаться еще один памятник армянского наследия в Арцахе.

Культурный геноцид начинается именно тогда, когда уничтожение памятника перестает восприниматься как преступление и превращается в символ победы. Бездействие международного сообщества, независимо от политических или иных причин, которыми его пытаются оправдать, фактически создает атмосферу безнаказанности.

Разрушение Степанакертского собора должно не просто быть задокументировано — оно должно стать частью международной правовой и политической повестки. Молчание, запоздалые реакции и расплывчатые заявления больше недостаточны. Для спасения армянского культурного наследия Арцаха, являющегося достоянием универсальной ценности, необходимы незамедлительные, системные и измеримые действия — пока еще можно спасти те памятники, которые сохранились.

Видео

По опубликованным в азербайджанском сегменте социальных сетей кадрам видно, что в оккупированном Азербайджаном арцахском Гадруте осквернена армянская церковь Сурб Арутюн (Святого Воскресения), построенная в 1621 году.

На видео отчётливо видно, что стены храма исписаны и изуродованы, а крест на куполе уничтожен. Причём крест был демонтирован уже после 2022 года. На кадрах того периода, когда после оккупации Гадрута азербайджанский режим объявил храм якобы "албанским" и направил туда представителей так называемой "албано-удинской христианской религиозной общины" для проведения показательных псевдорелигиозных обрядов, крест ещё находился на куполе.

Поскольку на опубликованном видео нет кадров, снятых во дворе церкви, установить, в каком состоянии находятся древние надгробные плиты, расположенные всего в нескольких метрах от входа в храм, не представляется возможным.

Մհերը յուրիստ է և պատմագետ,նյութեր է հավաքում,որ հետո ազերներին դատի տա։
Ապրես ընկեր Մհեր։
Հարգանքներս։