Израиль пытается отвлечь внимание от преступлений в Газе, — МИД Турции
Решение правительства Израиля по событиям 1915 года является политическим шагом, направленным на сокрытие собственных преступлений против палестинского народа. Об этом говорится в заявлении Министерства иностранных дел Турции.
В Анкаре также заявили, что эта инициатива игнорирует исторические и юридические факты и демонстрирует безвыходное положение, в котором находятся Биньямин Нетаньяху и другие израильские должностные лица, в отношении которых Международный уголовный суд выдал ордера на арест по обвинениям в преступлениях против палестинцев.
Турция подчеркнула, что продолжит добиваться прекращения экспансионистской и дестабилизирующей политики Израиля в регионе, а также привлечения правительства Нетаньяху к ответственности за преступления против мирного населения, прежде всего палестинцев.
Кстати очень любопытный нюанс.
И медиа ресурсы Пашиняна и меда ресурсы алиева молчат по поводу признания Геноцида армян со стороны Израиля.
Наверное пашисты и турецкие и недотурецкие убийцы сейчас формируют общую позицию по этому жизненно важному вопросу для армян .
Правительство Израиля единогласно признало Геноцид армян.
Министр иностранных дел Израиля Гидеон Саар, представивший соответствующий законопроект, заявил на заседании правительства: «Никогда не поздно поступить правильно».
Ну как бы ничего неожиданного. Подонок в шляпе и с турецкой картой Армении на груди, фактически осудил признание Израилем Геноцида армян в Османской империи. Думаю, что в целом ни для кого это не стало каким то шоком. Ну и любой кто отдал за него голос, знайте, вы тоже соучастники всего этогօ позора.
Просто представьте себе, власти Израиля больше армяне, чем человек занимающий должность премьер-министра Армении и его шайка. Охренеть просто.
6֊8 մլն մարդու սրի քաշողների էրդողան ձագը պնդում է ,որ Թուրքիան ժողովուրդների բարի մանկապարտեզ է եղել։ 11-րդ դարից (երբ սելջուկ-թուրքերը հայտնվեցին տարածաշրջանում) մինչև մեր օրերը, թուրքական տարբեր պետական կազմավորումների (սելջուկներ, օսմանցիներ, երիտթուրքեր և քեմալականներ) կողմից իրականացված զանգվածային կոտորածների, տեղահանությունների և ցեղասպանությունների հետևանքով զոհվել է շուրջ 6-ից 8 միլիոն մարդ։
Այս ահռելի թիվը ներառում է ինչպես բնիկ քրիստոնյա ժողովուրդներին (հայեր, հույներ, ասորիներ), այնպես էլ այլ էթնիկ ու կրոնական խմբերի (արաբներ, քրդեր, եզդիներ, ալևիներ)։
Ստորև ներկայացված են պատմության մեջ արձանագրված խոշորագույն և ամենաարյունալի զանգվածային կոտորածներն ու ցեղասպանությունները՝ ըստ ժամանակագրության.
Օսմանյան կայսրության շրջան (մինչև 20-րդ դար)
Անիի և արևմտահայկական քաղաքների կոտորածներ (11-րդ դար)՝1064 թ. Ալփ Ասլանի գլխավորությամբ սելջուկների կողմից Անիի գրավման ժամանակ սրի քաշվեց տասնյակ հազարավոր հայ բնակչություն, իսկ քաղաքը կողոպտվեց ու ավերվեց։
Կոստանդնուպոլսի անկումը (1453 թ.)՝ Մեհմեդ II Սուլթանի կողմից քաղաքի գրավումից հետո երեք օր շարունակ իրականացված սպանդի և ստրկության արդյունքում զոհվեց և գերի վերցվեց ավելի քան 50,000 հույն։
Չելդըրի և մերձավորարևելյան արշավանքներ (16-րդ դար)՝ Սելիմ I Ահեղ սուլթանի օրոք միայն շիա դավանանքի պատկանելու պատճառով կոտորվեց շուրջ 40,000 ալևի և քուրդ , ինչպես նաև տասնյակ հազարավոր արաբներ Մերձավոր Արևելքում։
Հիոսի կոտորածը (1822 թ.)՝ Հունական անկախության պատերազմի ժամանակ օսմանյան զորքերը Հիոս կղզում սպանեցին ավելի քան 42,000 հույն բնակչի, իսկ 50,000-ին վաճառեցին ստրկության։
Բուլղարական կոտորածներ (1876 թ.)՝ Ապրիլյան ապստամբության ճնշման ժամանակ թուրքական կանոնավոր զորքերի և «բաշիբոզուկների» կողմից սպանվեց 15,000-ից 30,000 բուլղար քրիստոնյա (այդ թվում՝ Բատակի հայտնի սպանդը)։
Համիդյան կոտորածներ (1894–1896 թթ.)՝ Սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի հրամանով Արևմտյան Հայաստանում և կայսրության տարածքում կազմակերպված զանգվածային սպանդի զոհ դարձավ շուրջ 300,000 հայ ։
20-րդ դարի Ցեղասպանություններ (Երիտթուրքեր)
Ադանայի կոտորած (1909 թ.)՝ երիտթուրքական հեղաշրջումից հետո Կիլիկիայում կազմակերպված հայկական ջարդերի արդյունքում սպանվեց ավելի քան 30,000 հայ։
Հայոց Ցեղասպանություն (1915–1923 թթ.)՝ Մարդկության պատմության մեծագույն ոճիրներից մեկը, որը ծրագրվեց երիտթուրքերի (Թալեաթ, Էնվեր, Ջեմալ), իսկ հետագայում շարունակվեց քեմալականների կողմից։ Սպանվեց, աքսորվեց և մահվան քարավաններում հյուծվեց 1.5 միլիոն հայ։
Պոնտոսի և Փոքր Ասիայի հույների ցեղասպանություն (1914–1922 թթ.)՝ Օսմանյան կայսրության հույն բնակչության նպատակաուղղված ոչնչացում, որի հետևանքով զոհվեց 350,000-ից 500,000 հույն։
Ասորիների ցեղասպանություն (Սայֆո) (1915–1920 թթ.)՝ Հայերի հետ զուգահեռ իրականացված բնաջնջում, որի արդյունքում սպանվեց շուրջ 250,000-ից 300,000 ասորի քրիստոնյա։
Թուրքիայի Հանրապետության շրջան (Քեմալականներ և հաջորդներ)
Զմյուռնիայի աղետ (1922 թ.)՝ Մուստաֆա Քեմալի զորքերի կողմից քաղաքի գրավումից հետո հայկական և հունական թաղամասերի հրդեհման և սպանդի հետևանքով զոհվեց 100,000-ից 150,000 քրիստոնյա։
Շեյխ Սաիդի և Արարատի քրդական ապստամբությունների ճնշում (1925, 1930 թթ.)՝ Թուրքական նորաստեղծ հանրապետության կողմից քրդական շարժումների արյունալի ճնշման արդյունքում սպանվեց 40,000-ից 50,000 քուրդ։
Դերսիմի կոտորած (1937–1938 թթ.)՝ Թուրքական բանակի կողմից իրականացված ռազմական գործողությունների, ավիահարվածների և թունավոր գազերի կիրառման հետևանքով Դերսիմում սպանվեց 13,000-ից 40,000 ալևի զազա և հայ (պաշտոնական և ոչ պաշտոնական տվյալներ)։
Ստամբուլի սեպտեմբերյան ջարդեր (1955 թ.)՝ Թուրքական ամբոխի կողմից կազմակերպված հակահունական հարձակումներ, որոնք վերջնականապես դատարկեցին Ստամբուլը մնացած հույն, հայ և հրեա բնակչությունից։
Թուրքական պետականության քաղաքականությունը դարեր շարունակ հիմնված է եղել էթնիկ զտումների և դավանաբանական հողի վրա բնակչության ոչնչացման վրա՝ «մեկ ազգ, մեկ կրոն, մեկ պետություն» մոդելը բռնի ուժով կյանքի կոչելու համար։
Հիմա էս էրդողան ողորմելին առանց գորշ երեսը կարմրելու , պնդում է որ Թուրքիայի պատմության մեջ մեկի մազին չեն կպել։ Սրիկան էլ ոնց է լինում ՞։
Ես և իմ ընտանիքը ՇՆՈՐՀԱԿԱԼ ԵՆՔ Իսրայելի կառավարությանը Հայոց Ցեղասպանության փաստը ճանաչելու կապակցությամբ: Հայոց Ցեղասպանությունը պատմական փաստ է և մենք միայն ուրախ ենք, որ ևս մեկ երկիր այն ճանաչեց: Հատկապես ուրախացնում է, երբ դա արեց Իսրայելի նման ազդեցիկ երկիրը:
Այս կապակցությամբ միայն զարմանալ է կարելի մեր որոշ հայրենակիցների կողմից դրսևորվող այն մոտեցման վրա, երբ, հանդես գալով իբր «սթափ» դիրքերից, ոչ միայն սառն են վերաբերում այդ փաստին, այլև՝ ծաղրում են՝ չհասկանալով, որ դրանով ուղղակի ԿԱՆԳՆՈՒՄ ԵՆ ԹՈՒՐՔԵՐԻ ԿՈՂՔԻՆ: Իրոք ցավալի է, որ հայ ժողովրդի համար այս գերկարևոր հարցը կախվածության մեջ է դրվում րոպեական քաղաքական շահից: Առավել ցավալի է, որ ծաղրանքի է ենթարկվում և նսեմացվում է մեր ազգային ցավը, մեր պատմությունը և զոհերի հիշատակը:
Հստակեցնեմ - ոչ ոք չի ասում, թե Իսրայելը սա արեց անշահախնդիր: Ոչ, նման պարագայում դեպքերի մեծ մասում կա ՇԱՀ, սակայն դա չի նսեմացնում բուն փաստը՝ Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը: Այո, Իսրայելն ունի շահ և, այո, այդ շահի լույսի ներքո բարձրաձայնեց պատմական ճշմարտության մասին: Նորմալ է, խելոք կառավարիչը կզարգացնի այս փոխշահավետ հանգամանքը:
Այս կապակցությամբ ավելացնենք նաև, որ Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը և այդ հարցի արծարծումը պատմական ու բարոյական հարթություններից զատ ունի նաև շատ կոնկրետ և գործնական իմաստ՝ ԶՍՊԵԼ թուրքական ընթացիկ ու ապագա ագրեսիան հայ ժողովրդի և Հայաստանի Հանրապետության նկատմամբ:
Ես չեմ գերագնահատում այս փաստը և չեմ կարծում, որ «Թուրքիան մեր հողերը հենց միայն այս հիմքով հետ կտա», բայց, կրկնեմ, այսպես արդար է և ճիշտ է բոլոր առումներով: Մեզ պետք է ուժեղ պետություն ունենալ և այդ ճանապարհին մեզ պետք է ՀԱՄԱԳՈՐԾԱԿՑԵԼ ԻՍՐԱՅԵԼԻ ՀԵՏ: Մեզ իրենց պետականաստեղծ մոդելն է պետք, մեր ազգի և պետության ապագան դրանցում է:
Ես և իմ ընտանիքը ՇՆՈՐՀԱԿԱԼ ԵՆՔ Իսրայելի կառավարությանը Հայոց Ցեղասպանության փաստը ճանաչելու կապակցությամբ:
Ես միշտ հարգել եմ Հրեական նպատակասլաց ազգը Պատմության բեմում։
Եվ նույնպես կիսում եմ ձեր ցավը Հոլոքոստի կապակցությամբ,և ասում եմ որ բոլոր եղեռնագործ ոճրագործները կկանգնեն Աստծո դատաստանի առաջ։
Մենք Հայերս և Հրեաները պետք է թեվ ու թիկունք լինենք միմիանց,անկախ մեր քաղաքական ուղղությունների։
Երկու ժողովուրդ տեր պիտի կանգնի իր պատմական հողերին։
Ես հարգեցի ձեր այդ քայլը` Հայոց Ցեղասպանության ճանաչումը։
Решение Израиля о признании Геноцида армян вызвало в отношениях Азербайджана и Израиля более глубокий кризис, чем это выглядит публично. Как сообщает Ynet, в Баку считают этот шаг переходом «красной линии», подчеркивая, что Израиль не учел многолетнюю поддержку Азербайджана и не проявил необходимой чувствительности в вопросе армяно-азербайджанского конфликта.
Азербайджанское руководство, по данным издания, глубоко разочаровано не только содержанием решения, но и форматом его принятия. Согласно источникам, министр иностранных дел Израиля Гидеон Саар поговорил со своим азербайджанским коллегой лишь после того, как решение уже было опубликовано. В Баку это восприняли как поставленный перед фактом шаг, а не как элемент диалога.
Особую обеспокоенность азербайджанской стороны вызывает то, что, по мнению Баку, те же организации, которые обвиняют Израиль в геноциде в Газе, обвиняют и Азербайджан в «этнических чистках».
Азербайджанские официальные лица ожидали, что Израиль воздержится от шага, который придает дополнительную поддержку армянскому вопросу, особенно на фоне того, что Азербайджан, несмотря на международное давление, не выступал против Израиля по вопросам Газы, Ливана или Ирана.
Как отмечает Ynet, в Баку теперь задаются вопросом, почему Израиль решил нанести ущерб отношениям с одной из наиболее дружественных ему стран, где антисемитизм практически отсутствует.
Азербайджанская сторона надеется, что кризис не будет углубляться дальше, а вопрос не дойдет до голосования или утверждения в Кнессете.
