Միջնադարյան Հայաստանի ապստամբությունները
Եկեք միասին նոր շարք սկսենք Միջնադարյան Հայաստանի ապստամբությունների մասին: Հանաք բան չէ՝ 43 ապստամբություն 1.000 տարում, ապստամբություն 25 տարին մեկ՝ պարսիկներ, բյուզանդացիներ, արաբներ և մոնղոլներ:
Վիդեո
Վստահ եմ, որ հետաքրքիր կլինի: Անհամբեր կսպասեմ ձեր կարծիքներին: Գնացինք...
Նախաբան: Ապստամբությունների ընդհանուր բնութագիրը, գործող անձիք, քանակը և դասակարգումը
Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
Re: Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
Приходите в мой дом...
Re: Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
Монгольская империя в 1259-ом году.
Приходите в мой дом...
Re: Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
1325-1354
Каганаты Монголский Империй
Мир всем
Re: Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
Թումանական Հայաստանի 1,2,3 ապստամբություն.
Վիդեո տարբերակ ստեղծել ես այս թեմայով?
Վիդեո տարբերակ ստեղծել ես այս թեմայով?
Мир всем
Re: Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
Монгольская империя в 1300-ом году.
Приходите в мой дом...
Re: Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
Монгольский солдат перед Иерусалимом во время монгольского нашествия...
Приходите в мой дом...
Re: Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
Монголы в битве...
Приходите в мой дом...
Re: Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
И опять монголы в сражении...
Приходите в мой дом...
Re: Монгольская империя и монголо-татары: Держитесь... все!
Монгольский тяжелый всадник.
Приходите в мой дом...
Re: Численность монгольской армии: Западный поход...
Видео
3-6 лошадей это "войсковой-уставной" идеал, не думаю, что все 120-130.000 воинов реально имели по 3-6 лошадей. Лошадь, все же вещь дорогая. Но численность монгольской армии до начала 1210 годов как 120-130.000 вполне себе реально. В этот период нет никаких основании говорить про численность побольше. Дальше уже, другой разговор.
3-6 лошадей это "войсковой-уставной" идеал, не думаю, что все 120-130.000 воинов реально имели по 3-6 лошадей. Лошадь, все же вещь дорогая. Но численность монгольской армии до начала 1210 годов как 120-130.000 вполне себе реально. В этот период нет никаких основании говорить про численность побольше. Дальше уже, другой разговор.
Приходите в мой дом...
Re: Численность монгольской армии: Западный поход...
7 февраля 1238 года пал Владимир, осажденный монголо-татарами.
Оборона Владимира от монголо-татар — эпизод Западного (кипчакского) похода монголов (1236-1242) и монгольского нашествия на Русь (1237-1240), в частности, монгольского похода на Северо-Восточную Русь (1237-1238).
Батый подвел свои войска к городу и расположился около него лагерем. Руководящие обороной сыновья Юрия Всеволодовича — Всеволод и Мстислав — хотели сразиться с монголами на подступах к городу, но их удержал воевода Пётр Ослядюкович. На глазах у братьев и других владимирцев монголами был убит младший сын Юрия Владимир, захваченный в плен в Москве. Во время осады Владимира один из монгольских отрядов разорил Суздаль, взял там большой полон и вернулся, после чего монголы в субботу обнесли Владимир тыном и установили осадные орудия. Штурм западной части города был начат утром в воскресенье у всех пяти ворот, к середине дня монголы прорвались внутрь крепости через стены около Золотых ворот и у церкви Святого Спаса по примёту. Уцелевшие защитники закрепились в т.н. Печорном Городе в Успенском соборе.
Обычно датой падения города считается 7 февраля. Новгородская летопись сообщает о взятии Владимира в пятницу, Лаврентьевская — в воскресенье. Однако, в летописях датируется падение лишь первого городского оборонительного рубежа. Рашид ад-Дин говорит о восьмидневном сопротивлении Владимира. Суздальская летопись упоминает сообщение, пришедшее Юрию на Сить, о падении столицы и о гибели его сыновей вне града, что соответствует рассказу Галицко-Волынской летописи о гибели Всеволода Юрьевича в ставке Батыя при попытке мирных переговоров. Монголы начали решительный штурм и подожгли Успенский собор, где погибла княгиня Агафия Всеволодовна и остальная великокняжеская семья.
После захвата Владимира монгольские отряды рассыпались в разных направлениях по Владимирской земле. Кроме столицы, в феврале были разорены 14 городов княжества, среди которых наиболее упорное сопротивление монголам оказали Переяславль-Залесский и Тверь.
4 марта 1238 года корпус под руководством Бурундая внезапным нападением нанёс на р.Сити решающее поражение войскам Юрия Всеволодовича, когда основные силы монголов под руководством Батыя и Субэдэя осаждали Тверь и Торжок.
Лаврентьевская летопись о событии: "Утром же в субботу мясопустную, седьмого февраля, на память святого отца Парфения, начали татары готовить войско и ночью окружили тыном весь город. Утром увидели князья Всеволод и Мстислав и епископ Митрофан, что город будет взят, и, не надеясь ни на чью помощь, вошли они все в церковь святой Богородицы и начали каяться в своих грехах. А тех из них, кто хотел принять схиму, епископ Митрофан постриг всех: князей, и княгиню Юрия, и дочь его, и сноху, и благочестивых мужчин и женщин.
А татары начали готовить пороки, и подступили к городу, и проломили городскую стену, заполнили ров свежим хворостом, и так по примету вошли в город; так от Лыбеди вошли они в Иринины ворота, а от Клязьмы в Медные и Волжские ворота, и так взяли город и подожгли его. Увидели князья, и епископ, и княгини, что зажжен город и люди умирают в огне, а других рубят мечами, и бежали князья в Средний город.
А епископ, и княгиня со снохами, и с дочерью, княжной Феодорой, и с внучатами, другие княгини, и боярыни, и многие люди вбежали в церковь святой Богородицы и заперлись на хорах. А татары взяли и Средний город, и выбили двери церкви, и собрали много дров, обложили церковь дровами и подожгли. И все бывшие там задохнулись, и так предали души свои в руки Господа; а других князей и людей татары зарубили".
В оформлении поста использован рисунок художника Олега Фёдорова
Оборона Владимира от монголо-татар — эпизод Западного (кипчакского) похода монголов (1236-1242) и монгольского нашествия на Русь (1237-1240), в частности, монгольского похода на Северо-Восточную Русь (1237-1238).
Батый подвел свои войска к городу и расположился около него лагерем. Руководящие обороной сыновья Юрия Всеволодовича — Всеволод и Мстислав — хотели сразиться с монголами на подступах к городу, но их удержал воевода Пётр Ослядюкович. На глазах у братьев и других владимирцев монголами был убит младший сын Юрия Владимир, захваченный в плен в Москве. Во время осады Владимира один из монгольских отрядов разорил Суздаль, взял там большой полон и вернулся, после чего монголы в субботу обнесли Владимир тыном и установили осадные орудия. Штурм западной части города был начат утром в воскресенье у всех пяти ворот, к середине дня монголы прорвались внутрь крепости через стены около Золотых ворот и у церкви Святого Спаса по примёту. Уцелевшие защитники закрепились в т.н. Печорном Городе в Успенском соборе.
Обычно датой падения города считается 7 февраля. Новгородская летопись сообщает о взятии Владимира в пятницу, Лаврентьевская — в воскресенье. Однако, в летописях датируется падение лишь первого городского оборонительного рубежа. Рашид ад-Дин говорит о восьмидневном сопротивлении Владимира. Суздальская летопись упоминает сообщение, пришедшее Юрию на Сить, о падении столицы и о гибели его сыновей вне града, что соответствует рассказу Галицко-Волынской летописи о гибели Всеволода Юрьевича в ставке Батыя при попытке мирных переговоров. Монголы начали решительный штурм и подожгли Успенский собор, где погибла княгиня Агафия Всеволодовна и остальная великокняжеская семья.
После захвата Владимира монгольские отряды рассыпались в разных направлениях по Владимирской земле. Кроме столицы, в феврале были разорены 14 городов княжества, среди которых наиболее упорное сопротивление монголам оказали Переяславль-Залесский и Тверь.
4 марта 1238 года корпус под руководством Бурундая внезапным нападением нанёс на р.Сити решающее поражение войскам Юрия Всеволодовича, когда основные силы монголов под руководством Батыя и Субэдэя осаждали Тверь и Торжок.
Лаврентьевская летопись о событии: "Утром же в субботу мясопустную, седьмого февраля, на память святого отца Парфения, начали татары готовить войско и ночью окружили тыном весь город. Утром увидели князья Всеволод и Мстислав и епископ Митрофан, что город будет взят, и, не надеясь ни на чью помощь, вошли они все в церковь святой Богородицы и начали каяться в своих грехах. А тех из них, кто хотел принять схиму, епископ Митрофан постриг всех: князей, и княгиню Юрия, и дочь его, и сноху, и благочестивых мужчин и женщин.
А татары начали готовить пороки, и подступили к городу, и проломили городскую стену, заполнили ров свежим хворостом, и так по примету вошли в город; так от Лыбеди вошли они в Иринины ворота, а от Клязьмы в Медные и Волжские ворота, и так взяли город и подожгли его. Увидели князья, и епископ, и княгини, что зажжен город и люди умирают в огне, а других рубят мечами, и бежали князья в Средний город.
А епископ, и княгиня со снохами, и с дочерью, княжной Феодорой, и с внучатами, другие княгини, и боярыни, и многие люди вбежали в церковь святой Богородицы и заперлись на хорах. А татары взяли и Средний город, и выбили двери церкви, и собрали много дров, обложили церковь дровами и подожгли. И все бывшие там задохнулись, и так предали души свои в руки Господа; а других князей и людей татары зарубили".
В оформлении поста использован рисунок художника Олега Фёдорова
Клим Жуков
Приходите в мой дом...
Re: Численность монгольской армии: Западный и другие походы...
Интересная информация, которая подтверждает приведенную мною общую схему...
Так, в конце 1299 года Чагатайский улус в походе на Делийский султанат выставил армия в 200.000 человек. Буквально в то же время Ильханат в походе уже против Мамлюкского султаната выставил 160.000 воинов, при том в то же время шла война на северных рубежах царства Картли (восстание Давида VI (1292-1311)) и, как не крути, здесь должна была оставаться армия в ок. 40.000 человек. Итак, двое из четырех частей бывшей единой Монгольской империи в 1299 году имели ок. 400.000 воинов.
В ту же эпоху Золотая Орда часто выставляла армии в 300.000 человек, относительно того же времени Марко Поло оценивает численность армии империи Юань в 250.000 воинов.
В системе все находит свое место...
Так, в конце 1299 года Чагатайский улус в походе на Делийский султанат выставил армия в 200.000 человек. Буквально в то же время Ильханат в походе уже против Мамлюкского султаната выставил 160.000 воинов, при том в то же время шла война на северных рубежах царства Картли (восстание Давида VI (1292-1311)) и, как не крути, здесь должна была оставаться армия в ок. 40.000 человек. Итак, двое из четырех частей бывшей единой Монгольской империи в 1299 году имели ок. 400.000 воинов.
В ту же эпоху Золотая Орда часто выставляла армии в 300.000 человек, относительно того же времени Марко Поло оценивает численность армии империи Юань в 250.000 воинов.
В системе все находит свое место...
Приходите в мой дом...
Re: Численность монгольской армии: Западный и другие походы...
Բազմավաստակ Կարեն Մաթևոսյանի և Մատենադարանի համատեղ ջանքերով լույս է տեսել Հեթում Պատմիչ Կոռիկոսցու (1235-1315) «Ծաղիկ պատմության Արևելից աշխարհի» երկի հայերեն առաջին ամբողջական հրատարակությունը: Սա իրապես ՄԵԾ ՆՎԵՐ Է մեր ժողովրդին...
...Իրոք, Հեթում Կոռիկոսցին կամ Հեթում Պատմիչը, որը ցավոք այնքան էլ հայտնի չէ մեր լայն հասարակությանը, XIII դարի վերջի և XIV դարի սկզբի Կիլիկիայի թագավորության ԱՄԵՆԱՄԱՍՇՏԱԲԱՅԻՆ ԴԵՄՔԵՐԻՑ ՄԵԿՆ ԷՐ: Դատեք ինքներդ.
- Ռազմական տեսաբան,
- Գործող զինվորական,
- Սպարապետ,
- Զինվորական, որը ներսից գիտի Մոնղոլական տերության ռազմական մեքենան,
- Զինվորական, որը Մոնղոլական տերության ռազմական մեքենայի հետ դաշնակցած մի մեծ պատերազմում մարտնչել է ընդհանուր թշնամու՝ Մամլուքյան սուլթանության, դեմ,
- Զինվորական, որը հիանալի ծանոթ է Մամլուքյան սուլթանության ռազմական մեքենային,
- Զինվորական, որը լավագույնս է պատկերացնում դեպի Արևելք խաչակրաց հերթական արշավանքի տեսական և գործնական կողմերը,
- Գործնականում միակը մեր պատմության մեջ, որ զեկուցագիր է ներկայացրել Հռոմի պապին խաչակրաց հերթական արշավանքի տեսական ու գործնական հարցերի մասին,
- Գործնականում միակը մեր, իսկ գուցե նույնիսկ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ պատմության մեջ, որ, ըստ էության, գրել է ռազմական տրակտատ «Ինչպե՞ս իրականացնել խաչակրաց արշավանք» XIV դարի սկզբի պայմաններում,
- Պատմիչ, որի տեղեկությունները, անձը հաշվի առնելով, ԱՌԱՋՆԱՅԻՆ, ԻՍԿ ԳՈՒՑԵ ՆՈՒՅՆԻՍԿ ԱՆՓՈԽԱՐԻՆԵԼԻ ԵՆ Մոնղոլական տերության բանակն ուսումնասիրելու համար, քանզի մենք գործ ունենք ոչ միայն ռազմական գործչի կամ ռազմական տեսաբանի հետ, այլև՝ մի մարդու հետ, որը ներսից գիտի մոնղոլական բանակը և տեսել է այն գործի մեջ, իսկ այդ առումով իր ժամանակի ոչ մի պատմիչ չի կարող հավասարվել իրեն:
Սրանով հանդերձ, սակայն, այս ունիկալ անձնավորությունը, կրկնենք, մեր պատմության մեջ ԼԱՎ ՀԱՅՏՆԻ ՉԷ և բացատրությունն ամենից առաջ նրանում է, որ խորհրդահայ պատմագրությունը Հեթում Պատմիչին ՉԷՐ ՍԻՐՈՒՄ: Դե, հասկանալի է, «արևմտամետ» գործիչ էր, կապեր էր հաստատել արևմտյան առաջնորդների հետ և նույնիսկ մի ամբողջ ռազմական զեկույց էր գրել Հռոմի Կլիմենտ V (1305-1314) պապի համար, թե ինչպես պետք է իրականացնել խաչակրաց արշավանք…
…Ինքս մեր այս սպարապետին ՇԱՏ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ և, մեծության առումով, վերջինիս դնում եմ իր պապի եղբայր Սմբատ Սպարապետի կողքին, ընդ որում ես համարում եմ, որ Հեթում Պատմիչը Կիլիկիայի թագավորության, իսկ գուցե նաև մեր ողջ միջնադարյան պատմության ՎԵՐՋԻՆ ՄԱՍՇՏԱԲԱՅԻՆ ԳՈՐԾԻՉՆ Է, մի անձ, որը ձգտում և կարողանում էր երկրին ու իր ազգին միջազգային կշիռ հաղորդել…
...Հարգանքներս, պարոն Մաթևոսյան, ՍՈՎԵՏԸ ՉԷՐ ՍԻՐՈՒՄ այս մարդուն և նրա երկը հայերեն առկա էր միայն 1842 թ-ի գործնականում անհասանելի, դե ինչ որ տեղ էլ նաև արդեն ժամանակից հետ մնացած վենետիկյան հրատարակությամբ: Ամոթ էլ էր ասել՝ լատիներեն, ֆրանսերեն և նույնիսկ անգլերեն այս գործը կար, բայց հայերեն՝ գրեթե չկար: Ահա և դուք ԼՐԱՑՐԻՔ ԱՅԴ ԲԱՑԸ և հարստացրիք մեր ժողովրդին:
Շնորհավորանքներս, կեցցեք!
...Իրոք, Հեթում Կոռիկոսցին կամ Հեթում Պատմիչը, որը ցավոք այնքան էլ հայտնի չէ մեր լայն հասարակությանը, XIII դարի վերջի և XIV դարի սկզբի Կիլիկիայի թագավորության ԱՄԵՆԱՄԱՍՇՏԱԲԱՅԻՆ ԴԵՄՔԵՐԻՑ ՄԵԿՆ ԷՐ: Դատեք ինքներդ.
- Ռազմական տեսաբան,
- Գործող զինվորական,
- Սպարապետ,
- Զինվորական, որը ներսից գիտի Մոնղոլական տերության ռազմական մեքենան,
- Զինվորական, որը Մոնղոլական տերության ռազմական մեքենայի հետ դաշնակցած մի մեծ պատերազմում մարտնչել է ընդհանուր թշնամու՝ Մամլուքյան սուլթանության, դեմ,
- Զինվորական, որը հիանալի ծանոթ է Մամլուքյան սուլթանության ռազմական մեքենային,
- Զինվորական, որը լավագույնս է պատկերացնում դեպի Արևելք խաչակրաց հերթական արշավանքի տեսական և գործնական կողմերը,
- Գործնականում միակը մեր պատմության մեջ, որ զեկուցագիր է ներկայացրել Հռոմի պապին խաչակրաց հերթական արշավանքի տեսական ու գործնական հարցերի մասին,
- Գործնականում միակը մեր, իսկ գուցե նույնիսկ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ պատմության մեջ, որ, ըստ էության, գրել է ռազմական տրակտատ «Ինչպե՞ս իրականացնել խաչակրաց արշավանք» XIV դարի սկզբի պայմաններում,
- Պատմիչ, որի տեղեկությունները, անձը հաշվի առնելով, ԱՌԱՋՆԱՅԻՆ, ԻՍԿ ԳՈՒՑԵ ՆՈՒՅՆԻՍԿ ԱՆՓՈԽԱՐԻՆԵԼԻ ԵՆ Մոնղոլական տերության բանակն ուսումնասիրելու համար, քանզի մենք գործ ունենք ոչ միայն ռազմական գործչի կամ ռազմական տեսաբանի հետ, այլև՝ մի մարդու հետ, որը ներսից գիտի մոնղոլական բանակը և տեսել է այն գործի մեջ, իսկ այդ առումով իր ժամանակի ոչ մի պատմիչ չի կարող հավասարվել իրեն:
Սրանով հանդերձ, սակայն, այս ունիկալ անձնավորությունը, կրկնենք, մեր պատմության մեջ ԼԱՎ ՀԱՅՏՆԻ ՉԷ և բացատրությունն ամենից առաջ նրանում է, որ խորհրդահայ պատմագրությունը Հեթում Պատմիչին ՉԷՐ ՍԻՐՈՒՄ: Դե, հասկանալի է, «արևմտամետ» գործիչ էր, կապեր էր հաստատել արևմտյան առաջնորդների հետ և նույնիսկ մի ամբողջ ռազմական զեկույց էր գրել Հռոմի Կլիմենտ V (1305-1314) պապի համար, թե ինչպես պետք է իրականացնել խաչակրաց արշավանք…
…Ինքս մեր այս սպարապետին ՇԱՏ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ և, մեծության առումով, վերջինիս դնում եմ իր պապի եղբայր Սմբատ Սպարապետի կողքին, ընդ որում ես համարում եմ, որ Հեթում Պատմիչը Կիլիկիայի թագավորության, իսկ գուցե նաև մեր ողջ միջնադարյան պատմության ՎԵՐՋԻՆ ՄԱՍՇՏԱԲԱՅԻՆ ԳՈՐԾԻՉՆ Է, մի անձ, որը ձգտում և կարողանում էր երկրին ու իր ազգին միջազգային կշիռ հաղորդել…
...Հարգանքներս, պարոն Մաթևոսյան, ՍՈՎԵՏԸ ՉԷՐ ՍԻՐՈՒՄ այս մարդուն և նրա երկը հայերեն առկա էր միայն 1842 թ-ի գործնականում անհասանելի, դե ինչ որ տեղ էլ նաև արդեն ժամանակից հետ մնացած վենետիկյան հրատարակությամբ: Ամոթ էլ էր ասել՝ լատիներեն, ֆրանսերեն և նույնիսկ անգլերեն այս գործը կար, բայց հայերեն՝ գրեթե չկար: Ահա և դուք ԼՐԱՑՐԻՔ ԱՅԴ ԲԱՑԸ և հարստացրիք մեր ժողովրդին:
Շնորհավորանքներս, կեցցեք!
Приходите в мой дом...