milhistory.net

Как видим христианство -религия о Святом духе и его сыне Помазанике с посылом к людям : вы все боги ,это продолжение поклонения богу Эйа -Эа.

Когда Трдат Аршакуни царь Армении в начале 4 века зло и несправедливо поступил с целомудреной Рипсиме и её подругами,то богиня Целомудрия Ана хит-Ишт Ар наказала царя за это зло тяжёлой болезнью.Царь же в отмеску разрушает храмы Целомудреной богини и оставляет только храмы мужского начала-бога Эа.

А в целом религия старая-поклонение богу Создателю Эа.

В итоге роде Аршакуни пресекается в 5 веке н.э.,как и род Анакичей.
Богиню Целомудрия сердить никогда нельзя.

Богиня Целомудрия всегда против случайных интимных связей мужчин и женщин.Такая половая жизнь прокоята у богов и приносит только болезни и страдания.

У эллинов образ богини Целомудрия были богини Гера и Афина.

Как видим всё это связано с богами земли Эадем)))

Մ.թ.ա. 2200 թվականին, ԱՌԱՋԻՆ ԱՆԳԱՄՆ ԻՐԵՆՑ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ՄԵՋ, հայերը ստեղծեցին մի իրավիճակ, երբ նրանց պետությունը բարձրացավ, ըստ էության, ՏԵՐՈՒԹՅԱՆ ՄԱԿԱՐԴԱԿԻ՝ իր գերիշխանությունը հաստատելով հարևան երկրների նկատմամբ։ Հարկ է, սակայն, հատկապես ընդգծել, որ, ըստ միջագետքյան իսկ աղբյուրների վստահեցումների, Հայկական Առաջին գերիշխանությունը, ազատագրելով Միջագետքի ժողովուրդներին բռնապետությունից, փոխարենը չհաստատեց սեփական բռնապետությունը, այլ վերականգնեց հին կարգերը։ Իրոք, որպես ազատարար հայտնված Արատտայի քրմապետությունը ՉԴԱՐՁԱՎ ԲՌՆՈՒԹՅԱՄԲ ՏԻՐՈՂ ու, թեև Միջագետքը ենթարկվում էր Արատտայի քրմապետությանը և հարկ էր վճարում, սակայն միաժամանակ նաև այն ձեռք բերեց տեղական բնակչության կողմից ընտրվող կառավարիչների կողմից իրականացվող լայն ներքին ինքնավարություն՝ կառավարիչներ, որոնք կառավարում էին հստակ որոշված ժամկետներում, այն դեպքում, երբ Միջագետքում մնացած Հայկական զինված ուժերը կատարում էին բնակչության անվտանգության պահպանման և խաղաղապահ գործառույթներ։

Այսպիսով` փաստորեն սկիզբ առավ շումերական վերածննդի մի դարաշրջան, երբ շումերական քաղաքակրթությունը, մինչև վերջնականապես վերանալը, մի վերջին անգամ ուղղեց մեջքը։ Միաժամանակ պետք է հատուկ նշել, սակայն, որ արդեն այստեղ սկսվեց այն ԲԱՑԱՍԱԿԱՆ ԳՈՐԾԸՆԹԱՑԸ, որը հետագայում իր զարգացումը ստացավ և բարձրակետին հասավ արիական արշավանքների ժամանակ։ Խոսքն այն մասին է, որ, թեկուզ և դրական առաքելություն կատարելու պատճառով, Հայաստանը զրկվում էր իր առողջ, ստեղծարար ու երիտասարդ ուժից, քանի որ այլ տարածքներում տեղակայված կայազորների զինվորները հիմնականում մերվում էին տեղական բնակչության հետ և հետագայում, թեև շատ դանդաղ, բայց, այնուամենայնիվ, կորցնում էին իրենց ազգային դիմագիծը։ Արդյունքում հիշատակված տարածքի բնակչությունը գենետիկորեն և մշակութային տեսանկյունից ուժեղանում ու զարգանում էր, իսկ Հայաստանը մարդկային ստեղծագործական առողջ ռեսուրսի կորստի պատճառով՝ թուլանում էր։

Այսպես թե այնպես, սակայն մ.թ.ա. գրեթե ողջ XXII դարն անցավ հայկական գերիշխանության ներքո։ Աքքադի մնացորդները, կծկված Հարավային Միջագետքում, մ.թ.ա. 2190 և 2184 թվականների Աքքադի թագավորության հերթական արքա Շարկալաշիրի (մ.թ.ա. 2200-2176) գլխավորությամբ երկու անգամ փորձեցին փոխել իրերի առկա դրությունը, սակայն սկզբնական որոշ հաջողություններից հետո վերջնական հաջողության այդպես էլ չհասան, իսկ մ.թ.ա. 2176 թվականին էլ, կարծես թե ձանձրացած այդ ամենից, շարժի մեջ մտան Հայկական բանակի խոշոր ուժեր և վերջնականապես վերջ տվեցին Աքքադի թագավորությանը, ընդ որում Շարկալաշիրը սպանվեց ։ Վերջ, այդուհետ Աքքադ պետություն այլևս չկար։ Այդ ժամանակ էր նաև, որ հայերը իրենց ենթարկեցրին նաև Էլամի թագավորությունը ։ Արդյունքում վերջնականապես ձևավորվեց Հայկական Առաջին գերիշխանությունը, որն ընդգրկում էր ողջ Միջագետքը և Ասորիքը՝ Միջերկրական ծովից մինչև Պարսից ծոց։ Արդյունքում Միջագետքում և հարակից երկրներում հաստատված խաղաղությունն ու անդորրը թույլ տվեց շումերական քաղաքակրթությանը, ազատված սեմիտական բռնակալությունից, վերածնվել։ Իրոք, դատելով մեզ հասած տեղեկություններից, Հայկական Առաջին գերիշխանությունը խիստ օգտակար և արգասաբեր է եղել Միջագետքի համար՝ արտաքին վտանգը բացակայում էր, դրսի իշխանությունն այնքան էլ զգալի չէր և բոլոր հիմքերը կային կայուն զարգացման համար։

Պատմական օրինաչափություններից մեկն այն է, սակայն, որ տեղական ուժերի զարգացումը ի վերջո բերում է նրան, որ ցանկություն է առաջանում ՏԵՂԻՑ ԴՈՒՐՍ ՄՂԵԼ ԱՐՏԱՔԻՆ ՈՒԺԵՐԻՆ ու այս անգամը ևս բացառություն չեղավ, այնպես որ ինչ-որ տեղ մ.թ.ա. XXII դարի վերջերին տեղացիներին սկսեց թվալ, թե հայերի իշխանությունն իրենց տարածքում արդեն ավելորդ է։ Արդյունքում Միջագետքում սկիզբ առավ հակահայկական մի շարժում, որին կոչված էր վերջ դնելու Հայկական Առաջին գերիշխանությանը։

Մ.թ.ա. 2109 թվականին, իրար բերելով առկա ուժերը, ապստամբած և տեղական ուժերը հավաքած Ուրուկի լուգալ Ութուխենգալի (մ.թ.ա. 2116-2104) գլխավորած շումերների բանակը հենց Ուրուկի մոտ տեղի ունեցած մեծ ճակատամարտում էլ հաղթեց Արատտայի Մեծ քուրմ Տիգրանի (մ.թ.ա. 2109-2108) գլխավորած Արարտայի քրմապետության բանակին ։ Տիգրանը փորձեց պատսպարվել Դուբրում քաղաքում, բայց կարճ ժամանակ անց, հավանաբար արդեն մ.թ.ա. 2108 թվականի սկզբներին, վերջինիս ՈՒԽՏԱԴՐԺՈՐԵՆ ԳԵՐԵՑԻՆ և ՀԱՆՁՆԵՑԻՆ Ութուխենգալին, որը մահապատժի ենթարկեց Մեծ քրմին ու նրա ընտանիքի անդամներին։ Այսպիսով` Հայկական Առաջին գերիշխանությանը իր ավարտը գտավ և Հայաստանը կրկին պարփակվեց լեռներում…

Եթե մենք մեր երկարատև պատմական ուղու ընթացքում մեզ բաժին հասած ամեն մի անհաջողությունից հետո թևաթափ լինեինք և հուսահատվեինք, ապա... չէին լինի 5.000 տարի ապրած ժողովուրդ: Սովորենք Հայոց պատմությունից!

...Երկու տասնամյակ ծախսելով Միջագետքն և հարակից երկրները հնազանդեցնելու վրա՝ մ.թ.ա. 2305 թվականին Սարգոն Աքքադացին (մ.թ.ա. 2316-2261) պատերազմ սկսեց արդեն Արատտայի քրմապետության դեմ։ Արդյունքում մ.թ.ա. 2305 թվականին Հախայի ճ-մ-ում (Հայոց Միջագետքի արևմուտք, Եփրատի ձախ ափին) Սարգոն Աքքադացու գլխավորած Աքքադի թագավորության բանակը (մոտ 200.000) հետ մղեց Արատտայի քրմապետության բանակին (մոտ 100.000), որից հետո ԻՐ ՏԻՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՏԱԿ ԳՑԵՑ Հայոց Միջագետքը և Անդրեփրատյան Ծոփքը:

Այս իրադարձություններում աքքադական կողմի վճռական հաջողության մասին, ըստ էության, չի հայտնվում, բայց մյուս կողմից էլ այս ճակատամարտից հետո Հյուսիսայի Ասորիքի և մի շարք այլ տարածքների հետ միասին Աքքադական տիրապետության տակ է հայտնվում նաև Հայոց Միջագետք նահանգի տարածքը գրեթե իր ամբողջ կազմով։ Այս ԱՆՀԱՋՈՂՈՒԹՅԱՆ ԳՈՐԾՈՒՄ հայերի դեմ խաղացած ամենից առաջ հակառակորդի թվական գերակշռությունը, սակայն կարելի է ենթադրել նաև, գուցե իր դեր է ունեցել նաև այն հանգամանքը, որը հայերը երկարատև խաղաղ դարաշրջանից հետո թերագնահատեցին թշնամուն, կամ էլ որոշակիորեն անակնկալի եկան նոր հակառակորդի ԱՆՍՈՎՈՐ ՄԱՐՏԱՎԱՐՈՒԹՅՈՒՆԻՑ, իսկ գուցե նաև՝ ԹՎԱՔԱՆԱԿԻՑ։ Չեմ բացառում նաև, որ կարող են դեր ունեցած լինել նաև այլ հանգամանքներ, սակայն այս հարցով ենթադրություններ անելն արդեն ուղղակի իմաստ չունի։ Եվ այսպես, Արատտայի քրմապետության տիրապետության տակից դուրս եկավ հետագա Հայոց Միջագետքի տարածքը, այսինքն` Հայաստանը ԱՆՆԱԽԱԴԵՊ ԾԱՆՐ տարածքային կորուստ կրեց։ Միաժամանակ կարելի է կարծել, սակայն, որ հեշտ չէր տրվել հաղթանակը նաև աքքադական կողմին, քանի որ այս դեպքից հետո կրկին հարաբերական անդորր է հաստատվում և Սարգոն Աքքադացու տերության հետ հայերի ունեցած որևէ էական ընդհարման մասին մոտական 50 տարում որևէ տեղեկություն առկա չէ։ Ավելին, կյանքը ցույց էր տալու, որ աքքադական բռնակալը ի վիճակի չէր լինելու պահպանել նույնիսկ հայերի դեմ ծանր պայքարում իր ձեռք բերածը։

Մ.թ.ա. 2260-ական թվականների սկզբներին, երբ Սարգոն Աքքադացին արդեն ծեր էր, նրա դեմ մի լայնամասշտաբ ապստամբություն բռնկվեց։ Արդյունքում ոտքի ելան Աքքադի տիրակալի տիրապետության տակ գտնվող գրեթե բոլոր երկրները, այդ ԹՎՈՒՄ ՆԱԵՎ Հայոց Միջագետքի տարածքում դրանից հետո իշխանության հասած Արշաները, որոնք գործում էին, կարելի է կարծել, Արատտայի քրմապետության ոչ բացահայտ աջակցությամբ։ Ապստամբներին օժանդակում էր նաև Էլամը և արդյունքում Աքքադի տերության համար ստեղծվեց բացառիկորեն ծանր մի դրություն։ Հիշատակված իրադարձությունների ընդհանուր ընթացքն այնքան էլ պարզ չէ, իսկ աքքադական գոռոզ և ինքնահավան արձանագրություններն էլ ամեն կերպ ձգտում են ՀՕԳՈՒՏ ԻՐԵՆՑ ՆԵՐԿԱՅԱՑՆԵԼ իրավիճակը, սակայն միայն այն, որ ապստամբները կարողացել են պաշարել Աքքադ քաղաքը և արդյունքում զարգացող իրադարձություններից մեկի ժամանակ Սարգոն Աքքադացին իր կյանքը փրկելու համար ստիպված է եղել նույնիսկ ՑԱՏԿԵԼ ՀՈՏԱԾ ՄԻ ՋՐԱՆՑՔ ՈՒ ԹԱՔՆՎԵԼ ԱՅՆՏԵՂ, ինքնին վկայում է, որ ապստամբների հաջողությունները ամենևին էլ համեստ չեն եղել։ Իհարկե, արդյունքում Աքքադի թագավորությունը չոչնչացավ, սակայն մի բան փաստ է, որ այն ԿՈՐՑՐԵՑ իր լայնարձակ տիրապետությունների զգալի հատվածն, ի դեմս ամենից առաջ հյուսիսային տարածքների։

Այս առումով Հայաստանի համար լավ եղավ այն, որ արդյունքում ինքնուրույնություն ձեռք բերեց նաև Արշաների իշխանատոհմը Հայոց Միջագետքում, ի դեմս Թուփկիշի (մ.թ.ա. մոտ 2265-2200)...

https://www.youtube.com/watch?v=p9qh_IW_nnU&t=650s

Ձայն Արարատի 9 - ԱՐԱՏՏԱ` Հայոց հնագույն պետականություն / Armenology - Armenian State of Aratta

...Այս անհաջողության գործում հայերի դեմ խաղացած ամենից առաջ հակառակորդի թվական գերակշռությունը, սակայն կարելի է ենթադրել նաև, որ գուցե իր դեր է ունեցել նաև այն հանգամանքը, որ հայերը երկարատև խաղաղ դարաշրջանից հետո թերագնահատեցին թշնամուն, կամ էլ որոշակիորեն անակնկալի եկան նոր հակառակորդի անսովոր մարտավարությունից, իսկ գուցե նաև՝ թվաքանակից։ Չեմ բացառում նաև, որ կարող են դեր ունեցած լինել նաև այլ հանգամանքներ, սակայն այս հարցով ենթադրություններ անելն արդեն ուղղակի իմաստ չունի։ Եվ այսպես, Արատտայի քրմապետության տիրապետության տակից դուրս եկավ հետագա Հայոց Միջագետքի տարածքը, այսինքն` Հայաստանը աննախադեպ ծանր տարածքային կորուստ կրեց։

Միաժամանակ կարելի է կարծել, սակայն, որ հեշտ չէր տրվել հաղթանակը նաև աքքադական կողմին, քանի որ այս դեպքից հետո կրկին հարաբերական անդորր է հաստատվում և Սարգոն Աքքադացու (մ.թ.ա. 2316-2261) տերության հետ հայերի ունեցած որևէ էական ընդհարման մասին հետագա մի քանի տասնամյակներում որևէ տեղեկություն առկա չէ։ Ավելին, կյանքը ցույց էր տալու, որ աքքադական բռնակալը ի վիճակի չէր լինելու պահպանել նույնիսկ հայերի դեմ ծանր պայքարում իր ձեռք բերածը...

https://www.youtube.com/watch?v=RMRI2rby6UM

5.500 տարվա վաղեմության հայերեն գրեր` Բոլիվիայում պեղված սափորի վրա

Опять армяне чужую историю себе приписывают.