Վերջերս մոդա է դարձել «լիբերալ» այն թեզը, թե պետք է դադարել թ...ին թշնամի համարելը և այդ պարագայում, իբր, նա էլ կդադարի նույն կերպ վերաբերել մեզ։ Պարզաբանեմ «մատների վրա», թե ինչու դա գոնե տեսանելի ապագայում այդպես չի լինի։
1. Թ...ական երկրները պատմականորեն միշտ եղել են տնտեսապես հետամնաց, այնտեղ առկա է եղել և կա խորը սոցիալական անհավասարություն ու լարվածություն,
2. Արդյունքում՝ իշխող վերնախավը, որպեսզի արդարացնի իր կոռուպցիան և վատ կառավարումը, մշտապես կարիք ունի արտաքին թշնամու կերպարի,
3. Ամենահարմար թիրախը, որպես արտաքին թշնամի, հ...ն են, քանզի հասարակ թ...ին հեշտ է համոզել, որ իր դժբախտ կյանքի պատճառը նրանց գոյությունն է,
4. Արդյունքում ձևավորվում է ատելության տրամաբանությունը՝ ш...ել, իսկ հետո էլ վե...ել հայերին։
Սա իշխող շերտին միանգամից մի քանի օգուտ է տալիս․
- Թույլ է տալիս գոլորշիացնել հասարակական լարվածությունը՝ անվտանգ ուղղությամբ,
- Զսպում է դժգոհներին և նրանց տրամադրում է դեպի արտաքին ընդհարում,
- Եթե դժգոհները հաղթեն, իշխանությունը «արդարացնում» է իր գոյությունը,
- Եթե դժգոհները պարտվեն, իշխանությունը ազատվում է նրանցից և «լեգալ» հիմք է ստանում նոր ուժով գործելու հայերի դեմ:
Երկու դեպքում էլ՝ իշխանությունը միայն ուժեղանում է։
Արդյունքը պարզ է - թ...ի թշնամությունը հ...ի հանդեպ տեսանելի ապագայում չի դադարելու։ Ուզում եք թե չեք ուզում, դա այդպես է, դա, այսպես ասենք, հասարակական ցավալի օրինաչափություն է:
Եվ այսպես, եթե հայը ուզում է ապրել իր Հայրենիքում, ապա պետք է սովորի ապրել այդ իրողության գիտակցմամբ։
- 1.jpg (32.08 КБ) 57 просмотров
ՇԱՀԸ։