milhistory.net

777sergey777, к времени Марцелина и впрямь в многом был бардак, но в лучше времена легионов бардак не имел того уровня, как Вы описали...

Нет, не логично, поскольку как я уже писал, он вполне мог быть занят другими делами, более того, логика позволяет нам предположить и противоположное, т.е. присланные легионы то же оставили часть сил для решения вопросов на местах постоянного базирования.

Вы же отвергаете последнее предположение, поскольку оно соответствует вашим идеям, при этом постулируя, что вы строго придерживаетесь логики, хотя этого нет.

тохта, логика все же на моей стороне, Вы же должны продемонстрировать исключение, факты, основываясь на которых, как уже написал, Вы должны на конкретном временно-пространственном уровне доказать, что легион в указанном деле не участвовал, так как, например, подавлял восстание в Понте или отражал удар с стороны Кавказа - это для примера.

Итак, первая степень логики на моей стороне, представьте исключение. Я не отвергаю наличие исключения и готов ее принять в расчет, только с условием, что оно будет доказана исторически. Если нет, то, напоминаю, логика опять на моей стороне!

Ваша логика на вашей стороне- согласен. Именно поэтому я собираюсь с вами обсуждать- вы не можите быть авторитетным экспертом в отношении себя.

тохта, не моя, а обьективная логика на моей стороне Я не собираюсь быть каким-то экспертом, но я готов обсудить предложенные мною тезисы и, при случае, признать свою не правоту.

Нет, не готовы, поскольку видите себя экспертом по логике.

Я не эксперт по логике, однако не плохо владею этим предметом

Нужна информация о ситуации в Армении во второй половине 2го и в первой половине 3его века. - 160-260ых годов...

О Грузии знаем, что в этот период Иверскоое царство, продолжало участие в в блоке с Римом "Pax Romano". Курс царей Фарсмана II, Мирдата V, Фарсмана III был продолжен царями Ксефарнугом, Устамоом, Фарсманом IV и Амазаспом II.

Вот данные последних археологических находок...( в статье и русский текст)

http://winterschool.tsu.ge/public/pdf/g.lortqip.pdf

У армян тогда правил Тигран VII (140-161, 164-186), а так же его сын Вахарш II (186-206). Исключая период 161-164 года, Великий Айк в основном держался проримской политики и влияние Парфии здесь сильно было ограничено. В этой связи интересно, что в 189-ом году Вахаршу удалось устранить Амазаспа II (161-189) и на троне Иберии поставить своего сына Рева (189-216), после чего пропарфянской политике Амазаспа пришел конец, Рев начал действовать в орбите интересов Великого Айка и Рима.

А вот я , думаю что царя Амазаспа свергал Ормизд-Ардашир армянский сасанид и это было гораздо позже.И Рев был сыном Ормизда-Ардашира.

Вы традиционно выступаете за радикальный пересмотр хронологии КЦ. Не против, но Вы должны иметь для этого железные основания!

Сегодня ночью отпишусь

Будет интересно познакомится с Вашими расчетами

…Ասորիք պրովինցիայի պրոկոնսուլ Ավլոս Գաբինիոսի չկողմնորոշվող գործողությունները դժգոհություն առաջ բերեցին Հռոմում, ընդ որում հենց նույն այդ ժամանակ Հռոմի սենատում մղվող ներքին լարված պայքարի արդյունքում Արևելքը բաժին էր հասել Հռոմեական հանրապետությունում ի վերջո ձևավորված առաջին եռապետության եռապետ ՄԱՐԿՈՍ ԿՐԱՍՈՍԻՆ (մ.թ.ա. 60-53): Արդյունքում Ավլոս Գաբինիոսը հեռացվեց Ասորիքից և նրան փոխարինեց Հռոմեական հանրապետության արևելյան շրջանների անսահմանափակ տիրակալի լիազորություններով օժտված ՄԱՐԿՈՍ ԿՐԱՍՈՍԸ: Մարկոս Կրասոսը, տարված մեծ փառք և հարստություն ձեռք բերելու տենչանքով, մ.թ.ա. 55 թվականի երկրորդ կեսին Արևելք ժամանելուն պես անմիջապես ակտիվ գործողությունների նախապատրաստություններ սկսեց, թեև ամեն ինչ իրականացվում էր հակառակորդին զգալիորեն թերագնահատելու մտայնությամբ՝ խիստ թերի կերպով: Իրոք, լավ ծանոթ չլինելով Արևելքի պայմաններին և, ըստ երևույթին, զոհ գնալով Լուցիոս Լուկուլլոսի տարածած ՍՏԱՀՈԴ ՏԵՂԵԿՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՆ, Մարկոս Կրասոսն անմիջապես էլ որոշեց հարված հասցնել Պարթևական թագավորությանը՝ այդպես էլ լիովին չպատկերացնելով ոչ այն ուժի ռազմաքաղաքական հնարավորությունները, որի վրա պատրաստվում է հարձակվել, ոչ տեղում առկա ուժերի դասավորությունը, ոչ էլ նույնիսկ տեղանքի բնակլիմայական ու, դրանից բխող, մարտավարական առանձնահատկությունները։

Վերոգրյալ խնդիրը սերտորեն առնչվում է նաև մ.թ.ա. 53 թվականի մայիսի 7-ից 9-ն ընթացած Խառանի ճ-մ-ին ՄԵԾ ՀԱՅՔԻ ԹԱԳԱՎՈՐՈՒԹՅԱՆ ԲԱՆԱԿԻ ՄԱՍՆԱԿՑՈՒԹՅԱՆ ՀԱՐՑԻՆ: Հիշատակված ճակատամարտը ռազմա-պատմական գրականության մեջ բազմիցս ու հիմնավորապես նկարագրված է և այն, ըստ էության, համարվում է ռազմական պատմության ամենահայտնի ճակատամարտերից մեկը, սակայն որևէ տեղ գոնե մի որևէ հիշատակում իսկ չկա այն մասին, որ վերջինիս իր մասնակցությունն էր բերել նաև Հայկական բանակը: Այս առումով հարկ է նշել, որ հռոմեա-պարթևական հարաբերություններին նվիրված խորհրդային պատմական դպրոցի ՀԻՄՆԱՐԱՐ ԱՇԽԱՏԱՆՔՆԵՐԻՑ մեկը գրած Ա. Բոկշանինը, որը իր գիտական գործունեությամբ կարծես դրեց երևույթի ուսումնասիրման սահմանները ու գծագրեց դրա հիմնական ուղենիշները, իր հիմնարար աշխատանքում Մովսես Խորենացու հաղորդումն այն մասին, որ Մարկոս Կրասոսի բանակի ջախջախումն իրականացրել է Տիգրան II Մեծը, ուղղակի ՀԱՄԱՐՈՒՄ Է ՖԱՆՏԱՍՏԻԿ՝ իր այդ խոսքերն ուղեկցելով բացականչական նշաններով, որոնք կոնկրետ ենթատեքստում ենթադրում են ֆանտաստիկ, զարմանալի և անընդունելի մի երևույթ (տես՝ Бокщанин А. Г. “Парфия и Рим”, том 1, Москва 1960, стр. 69:

Այս կապակցությամբ, սակայն, Մովսես Խորենացին հայտնում է. «Հռոմեացիները կասկածելով՝ Գաբիանոսին փոխում են և նրա տեղն ուղարկում են Կրասոսին: Նա գալով՝ գրավում է ողջ գանձերը, որոնք գտնվում էին Երուսաղեմում՝ աստծո տաճարում, իսկ հետո դիմում է Տիգրանի վրա: Եփրատն անցնելով, սակայն, Տիգրանի դեմ պատերազմելիս Կրասոսն իր բոլոր զորքերի հետ միասին սպանվում է, իսկ Տիգրանն էլ, նրա գանձերը հավաքելով, վերադառնում է Հայաստան» (Մովսես Խորենացի «Հայոց պատմություն», գիրք 2, գլուխ 17): Այսպիսով՝ Պատմահայրը փաստորեն հստակորեն ամրագրում է այն հանգամանքը, որ Մեծ Հայքի թագավորության բանակն իր մասնակցությունն է բերել այս հայտնի ճակատամարտին, սակայն Պատմահոր հաղորդումները, հունա-հռոմեական աղբյուրների հեղինակության, ինչպես նաև տխրահռչակ եվրոպակենտրոնության ազդեցության ներքո, առանց քիչ թե շատ խորանալու դրանց էության մեջ, ուղղակիորեն ԴԵՆ ԵՆ ՆԵՏՎԵԼ: Այսպիսով՝ Մովսես Խորենացին ամբողջացնում է այս հայտնի ճակատամարտի մասին հիմնական տեղեկություններն և տալիս է նրա վերջի լիակատար պատկերը:

Իր հերթին այս ամենի մասին են անուղղակիորեն վկայում հետևյալ փաստարկները.
1. Ճակատամարտի նախավերջին փուլում Օկտավիոսի գլխավորած և դեպի հյուսիս բավականին առաջխաղացած Հռոմեական հանրապետության բանակի մի մասն ԱՆԱԿՆԿԱԼ ՀԵՏ Է ՎԵՐԱԴԱՌՆՈՒՄ, մի հանգամանք, որը կարող է վկայել այն մասին, որ հյուսիսից առկա է եղել իրական վտանգ ու այլ ելք չի եղել,
2. Մինչ այդ Հռոմեական հանրապետության բանակը վատ թե լավ, սակայն հաջողությամբ դիմադրում էր հակառակորդին և նահանջում էր, այն դեպքում, երբ ճակատամարտի վերջին փուլում ՎԵՐՋԻՆՍ ՋԱԽՋԱԽՎՈՒՄ Է ԱՆԱԿՆԿԱԼՈՐԵՆ ՀԵՇՏ՝ մի հանգամանք, որը կարող էր տեղի ունենալ միայն ուժերի հսկայական տարբերության, այսինքն` իրադարձություններին Մեծ Հայքի թագավորության բանակի մասնակցության դեպքում:

Վերևում արդեն հիմնավորվեց, որ մ.թ.ա. 53 թվականին Տիգրան II Մեծը դեռևս ողջ էր ու այս մասին դեռ էլի կխոսվի, իսկ այդ պարագայում ՉԻ ՄՆՈՒՄ և ՈՉ ՄԻ ՀԻՄՔ, ՈՐ ՄԵՆՔ ԿԱՍԿԱԾԻ ՏԱԿ ԴՆԵՆՔ այս ճակատամարտին Հայկական բանակի մասնակցության փաստը։ Ինչ վերաբերում է Մարկոս Կրասոսի հետ շփումներ հաստատած Արտավազդի պարագային, ինչի մասին հստակորեն հայտնում են հունա-հռոմեական սկզբնաղբյուրները, ապա մի կողմից հավանական է համարել, որ Գնեոս Պոմպեոսի հետ բարեկամանական հարաբերություններ ունեցող Տիգրան II Մեծը հասկանալի պատճառներով որդուն էր ուղարկել ՎԵՐՋԻՆԻՍ ՀԱԿԱՌԱԿՈՐԴ Մարկոս Կրասոսի մոտ, իսկ մյուս կողմից էլ հավանական է համարել նաև, որ, ինչպես Բակուր արքայազնի պարագայում Պարթևական թագավորության դեպքում եղավ, Արտավազդ արքայազնի պարագայում էլ այս ժամանակ արդեն վերջինս էր հանդիսանում Մեծ Հայքի թագավորության գահակից արքա:

Վերջում միայն ավելացնենք, որ ամենայն հավանականությամբ իրականում պարթևական բանակի ոչ մի ներխուժում էլ Մեծ Հայքի թագավորության տարածք տեղի չի ունեցել, իսկ լուրը նման ձևով Մարկոս Կրասոսին հայտնելը նպատակ է հետապնդել մի կողմից ԱՐԴԱՐԱՑՆԵԼ Մեծ Հայքի թագավորության դիրքորոշումը, մյուս կողմից էլ՝ ՇՓՈԹԵՑՆԵԼ Մարկոս Կրասոսին այն տեսանկյունից, որ վերջինս կարծի, թե Պարթևական թագավորության ուժերի մեծ մասը Մեծ Հայքում են, իսկ ինքն արշավում է թշնամու ուժերի ավելի փոքրաքանակ և վատ որակ ունեցող մասի դեմ, երբ իրականությունը լրիվ հակառակ տեսքն է ունեցել:

Ի միջ այլոց, ուշադրություն դարձրու այն հանգամանքին, որ այս դարաշրջանում սկսվում է Հռոմի գոռոզացման ակտիվ փուլը, որը նույնպես նպաստում է նրա կործանմանը։