Не где-то, а именно в Лидии. Он думал что во 2 веке существовала Лидия.
Он о Лидии не говорил, относительно II века д.н.э., но это в общем принятая практика, назвать территории по их прежним названиям или по названиям, которые на ходу к времени автора. Например, у Хоренаци на ходу понятие "Лазика"... относительно III-II веков д.н.э.
Цитата:
Да? И кто это Вам рассказывал о таких мечтах?
Это мое мнение.
Он прекрасно понимал о каком Крезе речь шла - он же не случайно говорил что вот мол некоторые источники сообщают, что его победил Кир. То есть у Хоренаци речь идет о том самом Крезе - царе Лидии 6 в. до н.э.
Нет, он как раз сомневался - Что до того Креза, о котором повествуют как о современнике Кира или Нектанеба, то либо он — вымышленное лицо, либо одно (и то же) имя носило много царей, как это часто бывает.
Нет, он как раз сомневался - Что до того Креза, о котором повествуют как о современнике Кира или Нектанеба, то либо он — вымышленное лицо, либо одно (и то же) имя носило много царей, как это часто бывает.
В том то и дело, что он сомневается - правда ли, что того самого Креза победил Арташес, ибо есть сведения, что Крез жил за много сотен лет до него - это я резюмирую Хоренаци. Но в конце-концов он приходит к выводу: нет, судя по всему того самого Креза, последнего царя Лидии победил Арташес.
Здесь все пропитано сомнениями. Другой бы вообще не написал эту главу, но наш честный Мовсес писал все то, что думал, как бы излагал нам алгоритм своего мышления. И это в средневековье-то - зацените.
А кто серьёзно анализировал критический анализ Марра Истории Хоренаци? Я, например, не встречал такого анализа. А между тем, Марр доказывал, что Хоренаци - это всего лишь имя, под которым скрываются компилятивные работы разных авторов. Много вставок извне, например, в Истории Хоренации поздней вставкой является история о будто-бы еврейском происхождении Багратуни.
«Ասում են, թե Արտաշեսի ժամանակ մեր Հայոց աշխարհում անմշակ հող չմնաց, ոչ լեռնային և ոչ էլ դաշտային, այնքան շենացել էր երկիրը»,- Արտաշես I-ի (մ.թ.ա. 201-160) մասին հայտնում է այս ամենը գոհունակությամբ արձանագրած Մովսես Խորենացին…
Քաղաքականացրեք - Հայոց պատմությունը շատ հարցերի պատասխաններ ունի, ուղղակի դրանք տեսնել է պետք:
...Հաշվի առնելով Արտաշես արքայազնի մանկահասակությունը, Արշակ I-ի (մ.թ.ա. 225-212) մահից հետո նրա խնամակալ է նշանակվում իր ամենամոտիկ ազգականը՝ հորաքրոջ որդի Երվանդը, որն էլ, գահը վերջնականապես գրավելու մտայնությամբ, կոտորում է քեռու բոլոր որդիներին և իրեն հռչակում է Մեծ Հայքի թագավորության արքա՝ հանդես գալով որպես Երվանդ III (մ.թ.ա. 212-201):
Իր դաժանության և գահին բռնատիրելու պատճառով, սակայն, Մեծ Հայքի թագավորության նոր այս արքան ՉԻ ԸՆԴՈՒՆՎՈՒՄ հայ նախարարների ու բանակի կողմից: Երկրում ստեղծվում է խառն և կիսաապստամբական վիճակ: Շատ նախարարներ հրաժարվում են ենթարկվել նոր արքային, իսկ ենթարկվողներն էլ առանձնապես հավատարիմ չէին և հարմար առիթի էին սպասում նրանից ազատվելու համար: Արդյունքում ԿԱԶՄԱԼՈՒԾՎՈՒՄ Է ԲԱՆԱԿՆ և ՓԼՈՒԶՎՈՒՄ Է Հայկական թագավորությունների ավանդական փոխօգնության դաշինքը:
Ինքը՝ Երվանդ III-ը, ըստ Մովսես Խորենացու, Սելևկյանների թագավորությանն է զիջում Հայոց Միջագետք նահանգն ու դառնում է նրանց հարկատու՝ ստանձնելով կրտսեր դաշնակցի պարտավորությունը՝ ի հակադրություն հայ-ատրպատականա-պարթևական համադաշնության փորձելով ապահովել հայ-սելևկյան դաշնակցությունը: Հենց այս ամենն է, որ Մովսես Խորենացու մոտ ԽԻՍՏ ԲԱՑԱՍԱԿԱՆ ԵՎ ԴԺՆԻ կերպար է պահպանել Երվանդ III-ի վերաբերյալ, քանզի նա իր վարքագծով իրոք անկման հասցրեց Վաղարշակ I-ի (մ.թ.ա. 247-225) և Արշակ I-ի օրոք ծաղկող, միջազգային բարձր հեղինակության հասած, Հայոց այլ թագավորությունների գլխավոր և Սելևկյանների թագավորության ոտնձգությունները հաջողությամբ հետ մղած ու նրան պարտության մատնած թագավորությունը: Այսպիսով՝ Երվանդ III-ը վերացրեց հայկական թագավորությունների փոխօգնության դաշինքն և թույլ տվեց նրանց նվաճումը, թեև հանուն արդարության վերջում պետք է նշել նաև, որ նա լայն շինարարական գործունեություն իրականացրեց և թույլ չտվեց Գուգարքի նվաճումն Իբերիայի թագավորության կողմից...
Հայոց պատմություն՝ քեզ կարելի է կարդալ մի ամբողջ կյանք և ոչ միայն չձանձրանալ, այլև՝ ՆՈՐԱՆՈՐ ԲԱՆԵՐ ՍՈՎՈՐԵԼ...
Ըստ իս՝ դա է պատմական իրականությունը: Ես կողմ եմ իրական պատմությանը, ինչ տեսք որ այն ունենա: Պատմական փաստերը հստակորեն խոսում են հենց Արշակունիների առկայության մասին, որևէ «Արտաշեսյաններ» չկան և չեն եղել, դրանք ժամանակակից գիտնականների հորինած մտքի արգասիքներն են:
Ինչքան էլ մի պահ խորթ թվա, որ Արտաշեսյանների փոխարեն գործ ունենք հենց Արշակունիների հետ, դա, ըստ իս, փաստ է: Ի դեպ, եթե մենք վրացիքից պահանջում ենք, արդարացի ենք ահանջում, որ իրենք «վատ չզգան», որ իրենց միջնադարյան բոլոր պետական միավորների գլուխ Բագրատունիներն էին կանգնած, ծագումով այդ հայերը, ապա մենք ևս պետք է արդար լինենք Արշակունիների հարցով:
Ի դեպ, Ռոմանովները՝ Ռուսական կայսրության այդ փառահեղ գահատոհմը, գերմանական ծագում ուներ, ներկայիս անգլիական իշխող արքայատոհմը նույնպես գերմանական ծագում ունի, իսկ օրինակ շվերդական գահատոհմը՝ ֆրանսիական:
Մենք իրար հետ 7-8 տարի առաջ էս թեմայով մի լավ քննարկում ենք ունեցել, որից հետո իմ դիրքորոշումը չի փոխվել։ Միգուցե կվերադառնամ նմանատիպ քննարկումներին, բայց ոչ մոտ ապագայում։
